Herinner je je die keer dat je 's ochtends je sokken verkeerd om aanhad? Ik wel! Ik liep de hele dag rond met een soort van wrijving waarvan ik niet begreep waar die vandaan kwam, tot ik 's avonds eindelijk doorhad dat ik de naad van mijn sok op mijn teen had... Echt zo'n "Alice in Wonderland" momentje, weet je wel? Alles voelt een beetje off, een beetje verkeerd. Alsof je door een spiegel bent gestapt en de wereld er net even anders uitziet. Dat brengt me dus bij…
De Spiegelwereld van Alice: Meer dan alleen maar gekkigheid
Alice Through the Looking-Glass, and What Alice Found There... Het is meer dan alleen een vervolg op Alice's Adventures in Wonderland. Tuurlijk, er is nog steeds een overvloed aan nonsens, pratende bloemen, en een heleboel logica die op zijn kop staat. Maar het gaat ook over... wel, dat is de grote vraag, toch? Wat is het precies waar Carroll naartoe wilde?
Een schaakspel als leven
Een van de meest opvallende structuren in Through the Looking-Glass is dat het verhaal is opgezet als een gigantisch schaakspel. Alice begint als een pion en moet haar weg zien te banen naar de overkant van het bord om koningin te worden.
Denk er even over na: het leven zelf, toch? Je begint ergens onderaan en moet door allerlei fases en uitdagingen heen om je doelen te bereiken. (En ja, net als in een schaakspel, zijn er altijd mensen die proberen je schaakmat te zetten. 😉)
Elke ontmoeting van Alice met een schaakstuk, of een figuur die op een schaakstuk lijkt, is een stap in haar ontwikkeling. Het is een metafoor voor groei, voor het leren van lessen, en voor het navigeren door de soms onvoorspelbare regels van het leven.
- De Witte Koningin: Hysterisch, vergeetachtig en leeft in het verleden én de toekomst. Een perfecte illustratie van hoe angst en gebrek aan focus je kunnen tegenhouden.
- De Rode Koningin: Streng, autoritair en houdt van regels. Een voorbeeld van de soms onverbiddelijke eisen die de wereld aan je stelt. ("You have to run as fast as you can just to stay in place!" – Serieus, hoe herkenbaar is dat?)
- Tweedledee en Tweedledum: Twee identieke broers die constant ruzie maken over de meest triviale dingen. Ze symboliseren de absurditeit van conflicten en de soms onnodige strijd waar we ons in bevinden.
Taal en betekenis: Wanneer woorden hun grip verliezen
Carroll was geobsedeerd door taal, en dat zie je terug in Through the Looking-Glass. Woorden lijken constant van betekenis te verschuiven, en gesprekken eindigen vaak in complete verwarring.
Denk aan de Humpty Dumpty scène. Humpty Dumpty vertelt Alice dat hij woorden kan laten betekenen wat hij wil dat ze betekenen. Een nogal enge gedachte, toch? Alsof macht en autoriteit bepalen wat waarheid is.
Is dat geen relevante kritiek op de maatschappij? Hoe vaak worden woorden misbruikt om te misleiden, te manipuleren, of simpelweg om de werkelijkheid te verdraaien? (Klinkt bekend? Denk aan politieke slogans of marketingcampagnes…) Carroll daagt ons uit om kritisch na te denken over de taal die we gebruiken en de boodschappen die we ontvangen.
Identiteit en Volwassenheid: Wie is Alice?
Onder al die gekkigheid zit een diepere vraag: wie is Alice? Ze is geen klein kind meer, maar ook nog geen volwassene. Ze bevindt zich in een tussenfase, een soort niemandsland van identiteit.
In de Spiegelwereld wordt haar identiteit constant bevraagd. Ze wordt door de bloemen gevraagd of ze kan rijmen, ze wordt door Humpty Dumpty onderworpen aan een soort linguïstisch examen... Het is alsof ze steeds moet bewijzen wie ze is, wat ze kan, en wat haar waarde is.
Dit is een thema dat resoneert met iedereen die ooit een periode van zelfontdekking heeft doorgemaakt (lees: iedereen ooit). De zoektocht naar je eigen identiteit, het vinden van je plek in de wereld, het is een reis vol uitdagingen en obstakels. En net als Alice, moet je soms door een spiegel stappen om jezelf echt te leren kennen.
Dromen en Realiteit: Waar houdt het één op en begint het ander?
Net als in Alice's Adventures in Wonderland, is de grens tussen droom en werkelijkheid in Through the Looking-Glass flinterdun. Is Alice echt door de spiegel gestapt, of is het allemaal een product van haar verbeelding?
Carroll laat de lezer in het ongewisse. En misschien is dat ook wel het punt. Misschien is de droomwereld net zo echt als de "echte" wereld. Misschien is de verbeelding wel de sleutel tot het begrijpen van de werkelijkheid.
"Life, what is it but a dream?" schrijft Carroll zelf. En dat is een vraag die je aan het denken zet. Hoeveel van onze ervaringen worden gekleurd door onze eigen interpretaties, onze eigen verwachtingen, onze eigen dromen?
Dus, wat vond Alice er nou echt?
Uiteindelijk is Through the Looking-Glass een verhaal over groei, over het overwinnen van uitdagingen, over het vinden van je eigen stem en het definiëren van je eigen identiteit. Het is een verhaal over taal, over macht, en over de soms absurde aard van de werkelijkheid.
Het is ook een verhaal dat je zelf moet invullen. Er is geen één juiste interpretatie. Elke lezer zal er iets anders uithalen, iets dat resoneert met zijn of haar eigen ervaringen en perspectieven.
En misschien is dat wel de echte magie van Carrolls werk. Het is niet alleen een verhaal, het is een spiegel. Een spiegel die je voorhoudt aan jezelf, en je uitdaagt om te reflecteren op wie je bent, waar je staat, en waar je naartoe wilt.
En die sokken verkeerd om? Tja, dat is gewoon een herinnering dat het leven soms een beetje spiegelbeeld is. Een beetje vreemd, een beetje ongemakkelijk, maar ook een beetje fascinerend.
