Oké, laten we het even hebben over Fear and Loathing in Las Vegas. Niet de daadwerkelijke drugstrip door de woestijn, want laten we eerlijk zijn, de meesten van ons hebben die (hopelijk) niet meegemaakt. Maar de kern, de essentie, de vibe? Die is verrassend herkenbaar.
Heb je ooit een vakantie gepland die in je hoofd PERFECT was, Instagram-waardig, #blessed, en die vervolgens in een complete chaos eindigde? Zo’n vakantie waarbij de stress zo hoog oploopt dat je jezelf afvraagt of je niet stiekem een afspraak met de duivel hebt gemaakt?
Wel, Fear and Loathing is die vakantie op steroïden. Denk aan Raoul Duke (alter ego van Thompson) en Dr. Gonzo als je eigen innerlijke chaoot en je verantwoordelijke zelf. De chaoot die "JA" schreeuwt tegen elke impuls en de verantwoordelijke die wanhopig probeert de boel bij elkaar te houden met duct tape en valium.
Iedereen heeft wel eens zo'n moment gehad. Of het nou die roadtrip was waarbij de auto constant stuk ging en je uiteindelijk in een motel belandde dat rechtstreeks uit een horrorfilm leek te komen, of dat weekendje weg waarbij je eindigde met een blauwe plek, een kat die je had "gered" en een rekening die hoger was dan je studieschuld.
De Herkenbare Waanzin
Wat Fear and Loathing zo goed maakt, is dat het de irrationele angsten en de paniek die we allemaal kennen uitvergroot. Die kleine twijfels die in je achterhoofd knagen, worden omgezet in complete hallucinaties. Ken je dat gevoel dat iedereen naar je kijkt in een restaurant? Dat wordt in het boek een hele zaal vol reptielen die je op willen eten.
Overdrijven? Misschien. Maar eerlijk, heb je nooit het gevoel gehad dat je overdrijft in je eigen hoofd? Dat je een mug tot een olifant maakt? Dat je een simpel "nee" interpreteert als een persoonlijke aanval op je hele wezen?
Het boek is ook een meesterwerk in het vastleggen van het gevoel van verlies van controle. Je probeert vast te houden aan een plan, aan een agenda, aan een idee van hoe dingen zouden moeten zijn. Maar het universum lacht je in je gezicht en gooit er nog wat extra zand in de motor.
De Angst Om Anders Te Zijn
Een belangrijk thema is de angst om anders te zijn. Raoul Duke en Dr. Gonzo voelen zich buitengesloten, alsof ze in een parallel universum leven waar de normale regels niet gelden. Ze proberen te navigeren in een wereld die ze niet begrijpen en die hen niet begrijpt.
Ken je dat gevoel dat je op een feestje bent waar je niemand kent? Dat je je een buitenstaander voelt? Dat je wanhopig probeert te bewijzen dat je erbij hoort, maar je alleen maar verder van jezelf af komt te staan?
Fear and Loathing duwt dat gevoel naar het extreme. Duke en Gonzo consumeren zoveel drugs dat ze letterlijk in een andere realiteit belanden. Maar zelfs zonder de drugs kunnen we ons allemaal wel een beetje in hun ongemak herkennen.
De IJdele Hoop
Een ander herkenbaar aspect is de ijdele hoop. Duke en Gonzo gaan naar Las Vegas met een missie, een doel: het verslag doen van een motorrace en de 'American Dream' vinden. Maar al snel wordt duidelijk dat dat doel onhaalbaar is.
Hoe vaak heb je niet een doel gesteld dat je uiteindelijk niet hebt gehaald? Of een project begonnen met de beste intenties, maar dat uiteindelijk op een fiasco is uitgelopen? Die nieuwe hobby die je vol enthousiasme begon, en die nu stof staat te happen in de hoek?
Het mooie van Fear and Loathing is dat het de absurditeit van die hoop erkent. Het laat zien dat het oké is om te falen, om de controle te verliezen, om een beetje gek te worden. Sterker nog, soms is het noodzakelijk.
De Humor in de Chaos
En laten we eerlijk zijn, ondanks alle chaos en ellende is Fear and Loathing ook gewoon bloedstollend grappig. De absurde dialogen, de over-de-top beschrijvingen, de complete waanzin van de situaties... het is lachen geblazen.
Het is een beetje zoals lachen om je eigen mislukkingen. Het is een manier om de pijn te verzachten en de realiteit te relativeren. Het is een manier om te zeggen: "Oké, dit is belachelijk, maar laten we er maar het beste van maken."
Denk aan die keer dat je probeerde een IKEA-kast in elkaar te zetten en je na urenlang ploeteren met een kast eindigde die meer op een abstract kunstwerk leek dan op een functioneel meubelstuk. Het was frustrerend, maar achteraf kon je er toch om lachen, toch?
De Relativerende Werkelijkheid
Fear and Loathing herinnert ons eraan dat het leven niet altijd serieus hoeft te zijn. Dat het oké is om te dwalen, om fouten te maken, om de absurditeit van het bestaan te omarmen.
Het is een beetje zoals wanneer je per ongeluk een verkeerde afslag neemt en op een onbekende plek belandt. In eerste instantie ben je gefrustreerd, maar dan realiseer je je dat je misschien wel iets moois gaat ontdekken dat je anders nooit had gezien.
Dus, de volgende keer dat je je overweldigd voelt, dat je het gevoel hebt dat je de controle verliest, denk dan aan Raoul Duke en Dr. Gonzo. Lachend op zoek naar The American Dream in een rode cabriolet. Misschien helpt het je om je eigen waanzin te omarmen en de humor ervan in te zien.
Want uiteindelijk is het leven gewoon een grote, bizarre trip. En het enige wat je kunt doen is proberen er een beetje van te genieten. En misschien, heel misschien, vind je onderweg wel je eigen "American Dream". Of in ieder geval een goed verhaal.
Dus trek die Hunter S. Thompson bril op, zet de Jefferson Airplane op volle toeren en ride on, beste lezer, ride on!
