The Long Way To A Small Angry Planet Becky Chambers

Oké, toegegeven, toen ik voor het eerst The Long Way to a Small Angry Planet oppakte, was ik een beetje sceptisch. Nog een space opera? Ik had net de zoveelste sci-fi kraker gelezen waarin iedereen constant bezig was met het redden van het universum, en eerlijk gezegd, ik was er een beetje klaar mee. Stel je voor: de zoveelste bad guy, de zoveelste ‘chosen one’, en nog meer explosies dan er sterren aan de hemel zijn. Yeah, thanks, but no thanks. Maar goed, ik had goede dingen gehoord, dus ik dacht: "Ach, waarom niet?" (Je kent het wel, zo'n moment dat je je voelt alsof je toch iets moet lezen tijdens die lange treinreis.) En jongens, ben ik blij dat ik het gedaan heb! Het was totaal anders dan wat ik verwachtte.

Want wat als space opera niet draait om epische veldslagen en het redden van de melkweg? Wat als het gewoon gaat over de mensen – of in dit geval, de aliens – die proberen hun draai te vinden in een gigantisch, verwarrend universum? Dat is de essentie van The Long Way to a Small Angry Planet. Het is geen verhaal over helden, maar over mensen. (Oké, oké, en een Lizardman, een Martian, een paar AIs, en nog een paar minder menselijke wezens... maar je begrijpt het punt.)

Een Familie in de Ruimte

De kern van het verhaal is de bemanning van de Wayfarer, een tunnelboorschip dat hyperlanes creëert door de ruimte. Klinkt saai? Think again! Deze bemanning is zo divers als maar kan. We hebben Ashby, de menselijke kapitein, die z’n best doet om iedereen bij elkaar te houden. Dan is er Kizzy, de briljante maar excentrieke techneut (en mijn persoonlijke favoriet, eerlijk is eerlijk). En natuurlijk Dr. Chef, de scheepsarts en kok, die een hoop meer is dan alleen iemand die lekker eten op tafel zet. Oh, en mogen we niet vergessen over Rosemary Harper, die aan boord komt als clerk, op de vlucht voor haar verleden, om een nieuw leven te beginnen.

Wat deze personages zo speciaal maakt, is dat ze allemaal hun eigen achtergrond, dromen en angsten hebben. Je leert ze kennen, je lacht met ze, je voelt met ze mee. Het is alsof je een soort van reality-tv in de ruimte bekijkt, maar dan zonder al die irritante drama-edits. (Of, nou ja, er is wel drama, maar dan van het type "Oh nee, we zijn verdwaald in een onbekend sterrenstelsel" in plaats van "Oh nee, wie heeft mijn favoriete tandenborstel gebruikt?!").

Wat maakt dit boek zo anders?

• Focus op karakters: De Wayfarer is geen sterrenschip, het is een huis. En de bemanning is een familie (wel een beetje een disfunctionele familie, maar dat maakt het juist leuk).
• Diversiteit: Becky Chambers omarmt diversiteit in al haar glorie. Geslacht, seksualiteit, ras, soort... het maakt allemaal niet uit. Het gaat erom wie je bent als persoon (of als alien).
• Geen epische oorlog: Zoals ik al zei, geen "red de melkweg" gedoe. Het gaat om de kleine momenten, de alledaagse beslommeringen en de relaties tussen de personages.
• Een positieve visie op de toekomst: In plaats van een dystopische visie op de toekomst, biedt Chambers een hoopvolle blik. Het is een universum vol mogelijkheden, waar verschillende soorten en culturen kunnen samenleven (soms met moeite, maar toch).

De Reis is het Doel

Het verhaal draait om de Wayfarer die een riskante klus aanneemt: een nieuwe hyperlane creëren naar een afgelegen planeet, genaamd "The Small Angry Planet" (ja, de titel is vrij letterlijk). Deze planeet wordt bewoond door een agressieve en xenofobe soort, en de reis ernaartoe is allesbehalve eenvoudig. Ze moeten door gevaarlijke gebieden navigeren, vreemde aliens ontmoeten en hun eigen persoonlijke problemen oplossen.

Maar het is niet de bestemming die telt, maar de reis zelf. Het is tijdens deze reis dat de bemanning echt een band opbouwt, elkaar leert vertrouwen en hun eigen plek in de wereld (of in de ruimte) vinden. Het is een verhaal over groei, acceptatie en de kracht van vriendschap. (Klinkt cheesy? Misschien. Maar het is waar!).

De Kleine Dingen die Ertellen

Het zijn de kleine momenten die The Long Way to a Small Angry Planet zo bijzonder maken. Het zijn de gesprekken aan tafel, de grappen die worden gemaakt, de momenten van troost en steun. Het is de manier waarop de personages met elkaar omgaan, ondanks hun verschillen. Het is de manier waarop Becky Chambers een universum creëert dat tegelijkertijd vreemd en vertrouwd aanvoelt.

Denk bijvoorbeeld aan de scènes waarin Dr. Chef ingewikkelde maaltijden bereidt voor de bemanning, waarbij hij rekening houdt met ieders unieke dieetwensen (sommige aliens kunnen bijvoorbeeld geen gluten verdragen, terwijl anderen juist dol zijn op een bepaald type space-paddenstoel). Of de momenten waarop Kizzy nieuwe technologie uitvindt, soms met onverwachte en hilarische gevolgen. Of de gesprekken tussen Ashby en Rosemary, waarin ze openhartig praten over hun verleden en hun hoop voor de toekomst. Deze kleine details maken de personages levendig en geloofwaardig.

Waarom zou je dit lezen?

Simpel: omdat het een verademing is. In een wereld vol dystopische romans en donkere fantasieën, biedt The Long Way to a Small Angry Planet een broodnodige dosis optimisme en menselijkheid. Het is een boek dat je eraan herinnert dat de kleine dingen in het leven er echt toe doen, en dat vriendschap en acceptatie de wereld een stukje mooier kunnen maken. (En wie wil dat nou niet?).

Dus, als je op zoek bent naar een space opera die niet draait om space battles en het redden van de melkweg, maar om mensen (en aliens) die hun draai proberen te vinden in een gigantisch universum, dan is The Long Way to a Small Angry Planet echt iets voor jou. Het is een boek dat je nog lang zal bijblijven, en dat je misschien zelfs wel een beetje hoopvoller over de toekomst maakt. (Ik weet zeker dat het voor mij zo was!).

Conclusie

Dus, ja, ik was sceptisch in het begin. Maar The Long Way to a Small Angry Planet heeft me bewezen dat space opera ook over iets anders kan gaan dan alleen maar explosies en aliens die elkaar beschieten. Het is een boek over vriendschap, familie, diversiteit en de schoonheid van het alledaagse. En dat is, wat mij betreft, minstens zo spannend als het redden van de melkweg. Echt een aanrader! (En als je het gelezen hebt, laat me dan weten wat je ervan vond. Ik ben benieuwd naar je mening!).

Oh, en nog één ding: Becky Chambers heeft meer boeken geschreven in hetzelfde universum. Just saying... ;)