Hé hallo! Zin in een beetje urban exploration, maar dan van de innerlijke soort? Let's talk about The Lonely City, hè! Het klinkt triest, ik weet het, maar geloof me, het kan ook hilarious zijn.
Olivia Laing schreef er een boek over. Een super persoonlijk, soms bijna gênant eerlijk boek. Ze duikt in de eenzaamheid, maar niet op een zielige manier. Meer zo van: "Oké, dit is het. Wat nu?"
Weet je, eenzaamheid is eigenlijk best wel... common. Alsof je de enige bent die 'm voelt? Echt niet! Iedereen, van Beyoncé tot je buurman, kent het wel een beetje. Maar niemand praat er graag over. Waarom niet?
Kunst als Anti-Eenzaamheidsmiddel
Laing gebruikt kunst als een soort... aai over je bol. Ze kijkt naar kunstenaars die de eenzaamheid omarmd hebben. Andy Warhol bijvoorbeeld. Die kerel was obsessed met het vastleggen van de leegte, de vervreemding. Denk aan die blikken Campbell's soep! Is dat niet stiekem een beetje... eenzaam?
En Edward Hopper! Die schilder van Nighthawks. Ken je dat schilderij? Zo'n diner 's nachts, met mensen die elk in hun eigen wereld zitten. Alsof ze gevangen zitten in hun gedachten. Heerlijk deprimerend, toch? Maar op een gekke manier ook... geruststellend?
Waarom geruststellend? Omdat je ziet dat je niet de enige bent. Dat er anderen zijn die zich net zo verloren voelen in deze gekke, grote stad.
Het internet: vriend of vijand?
De 21e eeuw: we zijn meer verbonden dan ooit, maar voelen ons ook eenzamer dan ooit. Hoe kan dat nou?
Het internet kan een reddingsboei zijn. Even scrollen, lachen om een meme, contact met vrienden. Maar het kan ook een gigantische tijdsverspilling zijn. Een eindeloze zoektocht naar validatie, naar likes, naar... iets.
Denk er eens over na. Hoeveel tijd besteed je aan het kijken naar andermans leven, in plaats van het leven van je eigen leven?
Laing schrijft ook over online seks. Ja, je leest het goed. Online seks. Is dat dan een oplossing voor eenzaamheid? Misschien... tijdelijk. Maar het is waarschijnlijk niet het antwoord. Echte verbinding, echt contact, dat is toch anders, niet?
De Gekke Stad en Jij
Steden zijn gekke plekken. Miljoenen mensen op een kluitje, maar toch voelt het soms alsof je de enige bent. Alsof je ronddwaalt in een doolhof van beton en neonlicht.
Heb je je ooit afgevraagd waarom je soms juist in de drukte van de stad de eenzaamheid het meest voelt? Misschien omdat je dan confronteerd wordt met alles wat je niet hebt. Alle mensen die samen zijn, alle lachende gezichten... en jij, alleen.
Tips & Tricks voor de Lonely City Explorer
Oké, genoeg gezeurd! Wat kun je er nou aan doen? Hoe transformeer je die eenzaamheid in iets... positiefs?
- Word een flaneur. Ga wandelen! Zonder doel, zonder plan. Gewoon ronddwalen en kijken wat er gebeurt. Let op de kleine details. De gekke graffiti, de grappige hond, de oude man die een krant leest.
- Ga naar een museum. Niet om te leren, maar om te voelen. Laat de kunst je raken. Laat je meevoeren door de emoties van de kunstenaar. Misschien ontdek je iets nieuws over jezelf.
- Praat met een vreemde. Ja, echt! Begin een gesprek. Over het weer, over de bus, over wat dan ook. Een klein beetje contact kan wonderen doen.
- Wees lief voor jezelf. Eenzaamheid is geen schande. Het is een menselijke emotie. Dus wees niet te streng voor jezelf. Verwen jezelf met iets lekkers, kijk een grappige film, doe iets wat je blij maakt.
- Zoek een hobby. Iets waar je helemaal in op kunt gaan. Iets wat je vergeet dat je alleen bent. Schrijven, schilderen, muziek maken, dansen... de mogelijkheden zijn eindeloos!
Eenzaamheid is niet per se iets slechts. Het kan een kans zijn. Een kans om naar binnen te kijken, om te ontdekken wie je bent, wat je wilt. Een kans om te groeien.
Conclusie: Eenzaamheid als Superkracht?
The Lonely City is een boek dat je aan het denken zet. Het is geen handleiding om eenzaamheid te vermijden, maar eerder een gids om het te omarmen. Om te leren hoe je ermee om kunt gaan, hoe je er sterker van kunt worden.
Dus de volgende keer dat je je alleen voelt in de stad, onthoud dan: je bent niet de enige. Er zijn miljoenen anderen die zich net zo voelen. En misschien is dat wel een soort van... gemeenschap?
Dus gooi je telefoon weg (even!), ga de straat op en exploreer. Niet alleen de stad, maar ook jezelf. Je weet nooit wat je zult ontdekken!
En hé, mocht je ooit zin hebben om over The Lonely City te kletsen... let me know! Ik zit klaar met een kop thee en een flinke dosis nieuwsgierigheid.
