Oké, luister goed, want dit is goud. Jullie kennen The Hunger Games toch? Katniss, Peeta, de hele mikmak? Nou, verzamel je pioenenrozen, want er is een nieuw verhaal in de stad, en het is...anders. Ik heb het over The Ballad of Songbirds and Snakes, de prequel die ons een jonge, (en, laten we eerlijk zijn, waarschijnlijk minder snode dan hij later wordt) Coriolanus Snow laat zien.
Snow, Snow...Wie is die gast?
Ja, die akelige president die Katniss zo graag wilde om zeep helpen. Maar wacht! In dit boek is hij een vermoeiende, ambitieuze tiener uit een ooit rijke, nu straatarme familie in het Capitool. Je zou bijna medelijden met hem krijgen. Bijna. Hij is bezig met een studiebeurs aan de Academy, en laat me je zeggen, de druk is hoog. Ik bedoel, de jongen is zo gestrest dat hij waarschijnlijk nachtmerries heeft over cijfers en perfect gekamde haren. Oh, en hij heeft honger, letterlijk. Het Capitool heeft het zwaar gehad, dus Snow leeft waarschijnlijk op een dieet van ijsbergsla en valse hoop. Maar hey, wie niet, toch?
Mentoring Madness
De Hunger Games zijn nog steeds een relatief nieuw en barbaars ding. Niemand weet echt wat ze aan het doen zijn. Dus, de slimme geesten van het Capitool (ik gebruik 'slim' hier in een relatieve zin) besluiten dat het een goed idee is om studenten van de Academy als mentoren in te zetten voor de tributen. Dus Snow wordt mentor. En wie krijgt hij? Een meisje uit District 12, genaamd Lucy Gray Baird. En ze is...totaal onvoorspelbaar.
Lucy Gray: Niet je gemiddelde District 12 Tribute
Vergeet Katniss' stille boogschietvaardigheden. Lucy Gray is een zangeres, een performer, een totale drama queen. Ze is zo flamboyant, ze zou elke reality-tv-show winnen. Serieus, deze meid weet hoe ze een menigte moet bespelen. Tijdens de oogstceremonie (de dag dat de tributen worden gekozen) zingt ze! Stel je voor dat! Alsof ze zegt: "Hé, ja, ik ga misschien dood, maar ik ga het wel met stijl doen." En de mensen van District 12? Die liefden het. Snow is initieel gechoqueerd, maar realiseert zich al snel dat ze zijn ticket naar roem en succes kan zijn.
De Spelen: Minder Spel, Meer Chaos
De Spelen zelf? Oh, ze zijn ruw. Denk aan de eerste Hunger Games, maar dan nog slechter georganiseerd. Het is alsof iemand dacht: "Hé, laten we een stel tieners in een arena gooien en zien wat er gebeurt!" en dan vergeten dat ze eigenlijk eten en drinken nodig hebben. Het is pure anarchie. En Snow? Hij probeert de boel te manipuleren, te beïnvloeden, de odds in Lucy Gray's voordeel te keren. Hij smokkelt eten, hij verzint trucjes... Hij is in feite de OG Hunger Games cheater. En het werkt... soort van.
Hier is een lijst van de echt slechte dingen die gebeuren:
- Er zijn dodelijke slangen. Geen gezoete bessen hier, gewoon oude, ouderwetse, bijtende slangen.
- Iemand sterft door een bom. Ja, een bom. In de Hunger Games. Serieus.
- Het morele kompas van Snow maakt een vrije val. Het is net een achtbaan naar de hel, mensen.
Romance? Soort van...
Oké, dus Snow en Lucy Gray... Er is een ding. Is het echte liefde? Is het manipulatie? Is het een combinatie van beide, gedrenkt in de pure wanhoop van de Hunger Games? Wie zal het zeggen! Ze hebben in ieder geval een paar romantische momenten, met muziek en geheime ontmoetingen en waarschijnlijk een heleboel existentiële angst. Maar hier is de kicker: je weet al dat het niet goed afloopt, toch? Want anders zou Snow niet de ijskoude, emotieloze dictator zijn die we kennen en "liefhebben" (tussen aanhalingstekens).
De Vragen die Blijven Hangen
Dit boek is duister. Het is complex. Het laat je nadenken over natuur versus nurture, over de corruptie van macht, over de vraag of slechte mensen slecht worden geboren of dat ze zo gemaakt worden. En natuurlijk, de brandende vraag: hoe is Snow zo'n eikel geworden? Is het de druk van zijn familie? Is het de corruptie van het Capitool? Is het gewoon dat hij een slechte haar dag had die zich uitstrekte over decennia?
Een paar onopgeloste mysteries waar ik wakker van lig:
- Waar komt Lucy Gray vandaan? Ze is mysterieus, ongrijpbaar, en ze lijkt altijd een stap voor te zijn. Is ze echt zo onschuldig als ze lijkt?
- Wat is er precies gebeurd aan het einde? De laatste hoofdstukken zijn... vaag. Er is veel ruimte voor interpretatie, en dat is frustrerend en fascinerend.
- Heeft Snow ooit spijt gehad? Ik betwijfel het, maar het is leuk om te denken dat er ergens diep, diep, diep binnenin die ijskoude ziel een klein beetje menselijkheid zat.
Conclusie: Lezen of niet Lezen?
Lees het. Serieus. The Ballad of Songbirds and Snakes is niet zomaar een prequel. Het is een verhaal over morele ambiguïteit, over de wrede aard van de mensheid, en over het feit dat zelfs de meest vreselijke mensen ooit kinderen waren (met vreselijke haarstijlen, waarschijnlijk). Het is verontrustend, het is boeiend, en het zal je laten nadenken over alles wat je dacht te weten over Panem. En wie weet, misschien vind je zelfs een beetje (heel klein beetje) medelijden met Coriolanus Snow. Maar waarschijnlijk niet.
Dus, pak een kop koffie, duik in dit verhaal, en bereid je voor op een emotionele achtbaan. En onthoud: de hongerspelen mogen dan fictief zijn, maar de strijd om macht en overleving is dat niet.
Oh, en een laatste ding: Team Lucy Gray voor het leven! (Sorry, Katniss).
