Oké, laten we het even hebben over een boek dat voelt als een warme trui op een koude dag, een kop warme chocomel met slagroom, of dat ene comfort food gerecht dat je oma altijd maakte. Ik heb het over The Guernsey Literary And Potato Peel Pie Society, of zoals het in het Nederlands heet, De literaire en aardappelschiltaartgenootschap van Guernsey. Een hele mond vol, I know, maar geloof me, het is de moeite waard.
Misschien denk je: "Aardappelschiltaart? Klinkt niet echt als een culinair hoogstandje!" En je hebt gelijk, het is het absoluut niet. Maar dat is juist de charme! Het verhaal speelt zich af vlak na de Tweede Wereldoorlog, op het eiland Guernsey. De bewoners hebben het zwaar gehad onder de Duitse bezetting en eten wat er voorhanden is, zelfs aardappelschillen. Het genootschap, dat spontaan ontstaat uit een noodsituatie (snap je de aardappelschiltaart al een beetje?), wordt een onverwachte bron van hoop en verbinding.
Waarom zou je hierom geven?
Nou, denk eens aan de momenten waarop je je écht verbonden voelde met anderen. Misschien was het tijdens een spelletjesavond met vrienden, een spontane jamsessie, of gewoon een goed gesprek met een buur. Dat gevoel van erbij horen, van gedeelde ervaringen, dat is waar dit boek om draait. Het is een verhaal over vriendschap, veerkracht en de kracht van verhalen.
Het verhaal in een notendop
De Londense schrijfster Juliet Ashton ontvangt een brief van Dawsey Adams, een varkensboer van Guernsey. Hij heeft haar boek gevonden en is nieuwsgierig. Hun briefwisseling leidt ertoe dat Juliet meer te weten komt over het literaire genootschap en de indrukwekkende verhalen van de eilandbewoners tijdens de oorlog. Ze raakt zo gefascineerd dat ze besluit Guernsey te bezoeken.
Stel je voor, je bent een succesvolle schrijfster in bruisend Londen, omringd door luxe en comfort. En dan ontdek je een groep mensen op een klein eiland, die ondanks alles hun humor en menselijkheid hebben behouden. Zou je niet nieuwsgierig worden? Het is net als wanneer je een oud dagboek vindt op zolder, je kunt gewoon niet stoppen met lezen!
Wat maakt dit boek zo speciaal?
Het boek is geschreven in epistolaire vorm, wat betekent dat het bestaat uit brieven. Dit maakt het verhaal heel persoonlijk en intiem. Je leest de gedachten en gevoelens van de personages rechtstreeks, alsof je over hun schouders meekijkt. Het is een beetje alsof je iemands Whatsapp-conversaties stiekem leest (maar dan zonder het schuldgevoel!).
Bovendien is de humor in het boek heerlijk droog en Brits. De personages zijn levensecht en hebben allemaal hun eigen quirks en eigenaardigheden. Denk aan een tante die altijd ongepaste opmerkingen maakt, of een vriend die altijd de slappe lach heeft om de meest onnozele dingen. Je herkent ze, en je gaat van ze houden.
De impact van de oorlog
Hoewel het boek luchtig en humoristisch is, schuwt het ook de donkere kanten van de oorlog niet. Het laat zien hoe de bezetting het leven van de eilandbewoners heeft beïnvloed, de offers die ze hebben gebracht en de littekens die ze hebben opgelopen. Maar het benadrukt ook hun veerkracht en hun vermogen om hoop te vinden, zelfs in de moeilijkste tijden.
.jpg)
Denk aan die keer dat je zelf iets moeilijks hebt meegemaakt. Misschien een tegenslag op je werk, een relatiebreuk, of het verlies van een dierbare. Het is niet altijd makkelijk om positief te blijven, maar de mensen van Guernsey laten zien dat het kan. Ze vinden steun bij elkaar, lachen om de absurditeit van de situatie en geven nooit op.
Waarom dit boek je leven zal verrijken
The Guernsey Literary And Potato Peel Pie Society is meer dan alleen een leuk verhaal. Het is een ode aan de literatuur, aan de kracht van verhalen en aan de menselijke verbinding. Het laat zien dat boeken ons kunnen troosten, inspireren en verbinden, zelfs in de meest bizarre omstandigheden.
Misschien voel je je soms alleen, of alsof je er niet bij hoort. Dit boek herinnert je eraan dat je niet de enige bent. Er zijn altijd mensen die je begrijpen, die je steunen en die met je mee lachen. Je hoeft alleen maar de juiste mensen te vinden (of het juiste literaire genootschap!).
De film!
Mocht je geen zin hebben om te lezen (geen oordeel, het leven is druk!), er is ook een verfilming van het boek op Netflix. Lily James speelt de rol van Juliet Ashton, en ze doet het fantastisch! De film is visueel prachtig en weet de sfeer van het boek goed te vangen. Het is een fijne manier om kennis te maken met het verhaal, maar ik raad je toch aan om het boek ook eens te lezen. De details en nuances komen daarin beter tot hun recht.
Het is een beetje zoals het verschil tussen een foto van een heerlijke taart en de taart zelf. De foto ziet er lekker uit, maar de taart... die proef je, die ruik je, die voel je.
Dus, waar wacht je nog op?
Pak dat boek (of zet die film aan!), zet een kop thee, kruip onder een deken en laat je meevoeren naar het eiland Guernsey. Je zult er geen spijt van krijgen. Het is een hartverwarmend en inspirerend verhaal dat je nog lang zal bijblijven. En wie weet, misschien word je zelf wel geïnspireerd om een eigen literaire genootschap te beginnen (aardappelschiltaart optioneel!).
Uiteindelijk is The Guernsey Literary And Potato Peel Pie Society een boek over de schoonheid van het gewone leven. Het herinnert ons eraan dat de belangrijkste dingen in het leven vaak de simpelste zijn: vriendschap, liefde, en een goed verhaal.
En laten we eerlijk zijn, wie kan daar nou nee tegen zeggen?
