The Fantastic Beasts And Where To Find Them Movie

Oké, luister goed, want dit is een verhaal waar je nog lang over na zult praten, net als die keer dat je dacht dat je een Eenhoorn had gezien in het park (het was een witte geit met een ijslolly op zijn hoofd, laten we eerlijk zijn). We gaan het hebben over Fantastic Beasts and Where to Find Them. Ja, die film. Die ene met die rare koffers en nog raardere beesten.

Newt Scamander: De Magizoöloog Met De Zachtste Kantjes (en een Koffer Vol Chaos)

Het begint allemaal met Newt Scamander, een magizoöloog die serieus veel tijd heeft doorgebracht met dieren. En dan bedoel ik niet dat hij af en toe de kat van de buren aait. Nee, Newt heeft het over adembenemende, bizarre, en soms ronduit gevaarlijke magische wezens. Hij arriveert in New York in 1926, en geloof me, het loopt niet helemaal volgens plan. Alsof reizen ooit wél vlekkeloos verloopt, toch? Vooral niet met een koffer vol… alles.

Waarom Newt New York Bzocht (en Waarom Het Eigenlijk Een Heel Slecht Idee Was)

Newt's officiële reden om naar New York te gaan was… euh… iets met een Donderroos kopen. Serieus! Een Donderroos. Klinkt best gevaarlijk, nietwaar? Het is zo'n bloem die in de woestijn groeit en gloeit... alsof 'ie het niet zo op reizen heeft en je er constant aan herinnert. De bloem werd op magische wijze verpakt in een reiskoffer. Maar de échte reden dat Newt rondloopt met die koffer is natuurlijk zijn collectie fantastische beesten. Dus hij wilde eigenlijk gewoon eventjes z'n beesten showen aan een Amerikaanse kweker, zonder dat de hele stad op z'n kop zou staan. Maar ja, dat loopt dus iets anders.

De Koffer Des Onheils (Of: Hoe Alles Misgaat)

Die koffer van Newt is echt een pareltje. Van buiten een doodnormale leren koffer, van binnen een complete biotoop voor allerlei magische wezens. Een soort magische Tiny House, maar dan voor beesten die waarschijnlijk een hypotheek kunnen betalen. Maar, je raadt het al, de boel breekt open. En dan is het hek van de dam. Of, in dit geval, de koffer.

Wat er gebeurt? Nou, laten we zeggen dat New York eventjes de dierentuin wordt. Een Niffler (een soort magisch mierenegel obsessed met glimmende dingen) ontsnapt en veroorzaakt chaos in een bank. Een Erumpent (een enorm, neushoorn-achtig beest met een dodelijke hoorn) gaat los in Central Park. En alsof dat nog niet genoeg is, loopt er ook nog een Occamy rond, die groeit en krimpt om in elke ruimte te passen. Kortom: New York is niet happy.

Even Wat Leuke Feitjes Over Newt's Beestenboel:

• De Niffler is geïnspireerd op een honingdas. Maar dan eentje met een compulsieve obsessie voor goud.
• De Erumpent is zo gevaarlijk dat de hoorn van een Erumpent explosief is. Je wilt niet per ongeluk op zo’n ding stappen.
• De Occamy wordt gevoed met eieren. En als je hem niet op tijd eieren geeft, wordt hij chagrijnig. Net een peuter.

Tina, Queenie, en Jacob: Het Onwaarschijnlijke Team

Gelukkig staat Newt er niet alleen voor. Hij ontmoet Tina Goldstein, een voormalig Auror (een soort magische politieagent) die graag haar reputatie wil herstellen. En haar zus Queenie, een Legilimens (iemand die gedachten kan lezen) met een enorm hart en een nog grotere liefde voor Jacob Kowalski, een No-Maj (Amerikaans voor Dreuzel) die per ongeluk in de magische wereld terechtkomt.

Dit viertal vormt een team dat niemand zag aankomen. Een verlegen magizoöloog, een ex-Auror met een punt te bewijzen, een empathische gedachtenlezer, en een Dreuzel-bakker die waarschijnlijk de beste broodjes van New York maakt. Het is net een slechte mop, maar het werkt dus wel.

Jacob: De Dreuzel Die Alles Begrijpt (of Probeert Tenminste)

Jacob is echt het hart van de film. Hij is de Dreuzel die alles met open mond aanschouwt, de vragen stelt die wij allemaal zouden stellen, en gewoon probeert te overleven in een wereld die hij niet begrijpt. Zijn reacties op de magische beesten zijn hilarisch. Zoals wanneer hij een Niffler probeert te vangen: "Je kleine glimmende ding-dief!"

Percival Graves en Grindelwald: De Schurken van het Verhaal

Natuurlijk is er ook een slechterik. Eigenlijk zelfs twee. Percival Graves, een hoge pief bij MACUSA (het Amerikaanse Ministerie van Toverkunst), die in werkelijkheid niemand minder is dan Gellert Grindelwald in vermomming. Grindelwald is een duistere tovenaar met grootse plannen, en hij is uit op een Obscurus, een duistere kracht die wordt veroorzaakt door onderdrukte magie bij jonge tovenaars en heksen.

Grindelwald is de echte dreiging in de film, en zijn aanwezigheid werpt een donkere schaduw over de gebeurtenissen. Percival Graves daarentegen lijkt de slechterik, maar hij is eigenlijk de vermomming van Grindelwald. Hij misbruikt zijn positie om mensen te manipuleren en zijn eigen doelen na te streven. De echte duivel zit 'm vaak in de details, nietwaar?

De Ontknoping: Een Nieuwe Start voor Iedereen

Uiteindelijk weet het team Newt, Tina, Queenie, en Jacob – Grindelwald te stoppen en de chaos in New York te herstellen. Jacob wordt zijn geheugen gewist (snif!), maar Queenie geeft hem een afscheidskus die er waarschijnlijk voor zorgt dat hij de magische wereld toch niet helemaal vergeet. Newt vertrekt weer, terug naar zijn beesten en zijn koffer vol avonturen. En Tina… nou, Tina en Newt hebben wel een dingetje, laten we het daar op houden.

De film eindigt met Jacob die zijn eigen bakkerij opent, vol met magisch geïnspireerde broodjes. Klinkt als een recept voor succes, toch? En we weten allemaal hoe het afloopt... toch?

De Moraliteit van het Verhaal: Tolerantie en Acceptatie

Fantastic Beasts and Where to Find Them is meer dan alleen een avonturenfilm. Het is een verhaal over tolerantie, acceptatie, en het belang van het beschermen van degenen die anders zijn. Newt omarmt de magische beesten die de meeste mensen zouden vrezen, en hij laat ons zien dat zelfs de meest bizarre wezens bescherming verdienen. En Jacob, de Dreuzel, leert dat de magische wereld niet zo eng is als hij dacht.

Dus, de volgende keer dat je een rare vogel ziet in het park, denk dan aan Newt Scamander. Misschien is het geen Donderroos die je hebt gevonden... Maar je weet maar nooit, toch?