Okay, stel je voor: ik zit in een café, latte in mijn hand, een beetje zen. Maar dan denk ik aan poëzie. En niet de ‘ik-ga-dood-en-de-wereld-is-grijs’ poëzie, maar Neem Ruim Zei De Zee: Gedichten van Sholeh Rezazadeh. Alsof de titel al niet genoeg belooft, hè? Het klinkt als een mantra voor een gestresste zeemeermin die net haar sleutels kwijt is.
Sholeh Wie? En Waarom Zou Ik Me Druk Maken?
Sholeh Rezazadeh. Klinkt als een fantastische kruidenmix, toch? Maar nee, ze is een fantastische dichter. En ze komt oorspronkelijk uit Iran, wat de boel alleen maar interessanter maakt. Denk aan Perzische tapijten, saffraan, en poëzie die je ziel een klein beetje anders doet voelen. Beetje mysterieus, beetje melancholisch, maar absoluut niet saai. Dus waarom zou je je druk maken? Omdat haar poëzie je misschien wel… beter maakt. Of in ieder geval slimmer tijdens een pubquiz.
Want laten we eerlijk zijn, wie kan er nou nog een goed gesprek voeren over de zin van het leven zonder minstens één dichter te citeren? Precies. Niemand. (Behalve dan misschien je buurman die denkt alles te weten over tuinieren, maar die telt niet.)
De Zee Zei Wat? Een Duik in de Titel.
“Neem Ruim Zei De Zee.” Even serieus, hoe episch is dat? Klinkt als een les van een wijze oude zeeschildpad die al eeuwen rondzwemt. Het is een uitnodiging, een opdracht, een fluistering van het universum. Het zegt eigenlijk: “Hé, jij! Sta eens open voor nieuwe dingen! Laat die pizza eens liggen en luister naar de golven!”
De zee, beste mensen, is niet zomaar water. Het is een metafoor. Een gigantische metafoor. Voor alles. Voor het leven, de liefde, de afwas die je al weken uitstelt. Rezazadeh vangt die essentie in haar poëzie. Ze laat je nadenken over de grote vragen, maar dan op een manier die niet voelt alsof je een tentamen aan het maken bent. Beloofd!
- Denk aan de zee als een gigantische metafoor
- Sta open voor nieuwe dingen, net als de zee
- Misschien moet je die afwas toch maar doen
Wat Vind Je Dan in Die Gedichten? Verwacht Het Onverwachte!
Goed, we hebben het over de titel gehad, maar wat staat er nou daadwerkelijk in die bundel? Verwacht het onverwachte! Rezazadeh schrijft over alles wat het leven interessant maakt: liefde, verlies, identiteit, de zoektocht naar een goede kapper... Oké, misschien niet letterlijk over kappers, maar wel over de struggle om jezelf te vinden en te presenteren aan de wereld. En dat kan soms net zo ingewikkeld zijn als een perfecte coupe.
Haar gedichten zijn niet altijd even makkelijk te begrijpen. Soms moet je ze een paar keer lezen, net als een moeilijke film met veel symboliek. Maar dat is juist het leuke! Je mag je eigen interpretatie eraan geven. Misschien zie jij er een ode aan de pizza in, terwijl iemand anders er een diepzinnige reflectie op de klimaatcrisis in herkent. Wie weet!
Thema's die regelmatig terugkomen:
- Verlies en rouw: (Maar dan op een mooie, poëtische manier, niet op een 'ik-ga-nooit-meer-lachen' manier.)
- Identiteit en belonging: (Wie ben ik? Waar hoor ik thuis? Vragen waar we allemaal mee worstelen, toch?)
- De schoonheid van het alledaagse: (Soms zit de magie in de kleinste dingen, zoals een kopje thee of een verdwaalde sok.)
- De kracht van de natuur: (De zee, de lucht, de bomen... allemaal inspiratiebronnen voor Rezazadeh.)
Waarom Deze Poëzie Niet Stoffig Is (Echt Niet!)
Poëzie heeft soms een slechte reputatie. Het wordt gezien als stoffig, elitair en onbegrijpelijk. Maar Rezazadeh bewijst dat het ook anders kan. Haar poëzie is toegankelijk, eerlijk en verrassend. Ze schuwt geen moeilijke onderwerpen, maar ze verpakt ze in een taal die je raakt, die je laat glimlachen, die je aan het denken zet.
Bovendien is de vertaling van haar werk echt goed gedaan. Dat is belangrijk, want anders krijg je al snel een 'verloren in vertaling'-effect, alsof je naar een karaokeversie van je favoriete nummer luistert. Maar bij Neem Ruim Zei De Zee is de Nederlandse versie net zo krachtig en ontroerend als het origineel.
Het is net alsof je een geheim ontdekt. Een geheim dat je wilt delen met al je vrienden, je familie en zelfs die vervelende buurman met zijn perfecte gazon. Want iedereen verdient het om in aanraking te komen met de schoonheid en de kracht van Rezazadehs poëzie.
Dus, Wat Nu? Tijd voor Actie!
Oké, je bent overtuigd. Je wilt Neem Ruim Zei De Zee: Gedichten lezen. Fantastisch! Hier zijn een paar tips:
- Koop de bundel! (Ondersteun de kunstenaars! Bovendien staat een mooie dichtbundel ook nog eens goed op je salontafel.)
- Lees de gedichten hardop. (Zo voel je de ritme en de klank.)
- Geef jezelf de tijd. (Poëzie is geen fastfood. Het is een slow-cooked gerecht dat je in alle rust moet proeven.)
- Besprek de gedichten met anderen. (Wat zie jij erin? Wat voel je? Het is leuk om verschillende perspectieven te horen.)
- Word een poëzie-nerd! (Oké, misschien niet helemaal, maar sta open voor andere dichters en stijlen. Er is een hele wereld te ontdekken!)
En vergeet niet: poëzie is niet eng. Het is een cadeau. Een cadeau van woorden, van emoties, van inzichten. Dus pak dat cadeau uit en laat je verrassen door de magie van Neem Ruim Zei De Zee.
En wie weet, misschien ga je na het lezen van deze bundel wel zelf aan de slag met dichten. Wie weet schrijf jij over de pizza, de zee of die verdwaalde sok. De mogelijkheden zijn eindeloos! En vergeet niet: Neem Ruim!
Dus, de volgende keer dat je in een café zit, latte in je hand, denk dan aan Sholeh Rezazadeh. Denk aan de zee die je toefluistert om ruimte te nemen. En denk aan de kracht van poëzie. Want wie weet, misschien verandert het wel je leven. (Of op zijn minst je gespreksonderwerpen.)
