Nou jongens, luister eens! Laat me je vertellen over een boek dat me aan het lachen, zweten én nadenken heeft gezet. En nee, het is niet de nieuwste Netflix-comedy, maar een boek van die Japanse schrijver die iedereen zo cool vindt: Haruki Murakami. We hebben het over "Waarover ik praat als ik over hardlopen praat". Ja, die titel is net zo pretentieus als het klinkt, maar geloof me, het is stiekem best geinig.
Murakami & de Marathon: Een Liefdesverhaal (soort van)
Oké, dus wat is dit boek eigenlijk? Stel je voor: Murakami, de man die bekend staat om zijn katten, jazzmuziek en surrealistische verhalen, besluit je inzicht te geven in zijn andere grote passie: hardlopen. Het is een beetje alsof je erachter komt dat je favoriete rockster in het geheim postzegels verzamelt. Verrassend, toch?
Hij vertelt over zijn trainingen, zijn marathons (hij heeft er dus nogal wat gelopen!), en zijn filosofie achter het lopen. En dat is waar het interessant wordt. Want voor Murakami is hardlopen niet alleen maar een manier om calorieën te verbranden (hoewel, laten we eerlijk zijn, dat is ook mooi meegenomen). Het is een metafoor voor het schrijven, voor het leven, voor alles! Man, diep hè?
De Filosofie van het Lopen (en het Leven)
Murakami is geen typische hardloper die obsessief is met tijden en persoonlijke records. Natuurlijk wil hij goed presteren, maar het gaat hem meer om de ervaring. Het gaat om de discipline, de volharding, en de innerlijke dialoog die je hebt tijdens het lopen. Het is alsof hij met zichzelf in therapie is, maar dan rennend. En laten we eerlijk zijn, dat is waarschijnlijk een stuk goedkoper dan een echte therapeut.
Hij benadrukt dat consistency belangrijk is. Elke dag, hoe moe of ongemotiveerd je ook bent, toch even gaan rennen. Zelfs als het maar een klein stukje is. Dat is een les die je ook in het schrijven (en eigenlijk in alles) kunt toepassen. Blijf oefenen, blijf verbeteren, zelfs als het langzaam gaat. Anders eindig je als een oud, dik konijn in een hoed. Wie wil dat nou?
En dan zijn er natuurlijk de blessures. Oh, de blessures! Murakami beschrijft ze met een soort stoïcijnse berusting. Het is alsof hij denkt: "Ach ja, mijn knieën doen pijn, mijn enkels kraken, mijn voeten zitten vol blaren. Maar hé, het leven is toch ook niet altijd een feestje?". Het is een verademing om te lezen, want laten we eerlijk zijn, de meeste hardlopers doen alsof ze supergezond en fit zijn, terwijl ze stiekem vol zitten met ibuprofen en sporttape.
Grappige Observaties & Overdrijvingen
Wat het boek zo leuk maakt, is Murakami's droge humor en zijn neiging tot overdrijving. Hij beschrijft bijvoorbeeld hoe hij een keer een marathon liep in Griekenland, en hoe de hitte hem bijna fataal werd. Hij had het gevoel dat hij een soort woestijnvisioen had, met pratende kamelen en dansende oases. Ik overdrijf misschien een beetje, maar je snapt het idee. Hij weet hoe hij een verhaal moet vertellen, zelfs als het over zoiets alledaags gaat als hardlopen.
En dan zijn er de momenten waarop hij zichzelf op de hak neemt. Hij geeft toe dat hij soms geen idee heeft waar hij over praat, dat hij zich laat meeslepen door zijn eigen gedachtes, en dat hij af en toe gewoon loopt te kletsen in de ruimte. Het is een heerlijke vorm van zelfrelativering die hem enorm sympathiek maakt.
Murakami's Hardloop-Geheimen (Misschien Niet Zo Geheimen)
Wat kun je leren van Murakami's hardloop-avonturen? Hier een paar niet zo geheime geheimen:
- Discipline: Elke dag lopen, zelfs als je geen zin hebt.
- Volharding: Niet opgeven, zelfs als het moeilijk wordt.
- Innerlijke dialoog: Gebruik het lopen om na te denken en tot rust te komen.
- Acceptatie: Accepteer je blessures en je tekortkomingen.
- Humor: Lachen om jezelf en de absurditeit van het leven.
- Luister naar jazz: Oké, dat staat niet letterlijk in het boek, maar het is wel een goed idee.
En het allerbelangrijkste: doe het voor jezelf. Murakami loopt niet om indruk te maken op anderen, of om een bepaald doel te bereiken. Hij loopt omdat hij er plezier in heeft, omdat het hem helpt om te denken, en omdat het hem een gevoel van voldoening geeft. En dat is misschien wel de belangrijkste les die je uit dit boek kunt halen.
Is Het Boek De Moeite Waard?
Absoluut! Zelfs als je helemaal niet van hardlopen houdt (zoals ik voordat ik het boek las), is "Waarover ik praat als ik over hardlopen praat" een aanrader. Het is een eerlijk, grappig en inspirerend boek over de ups en downs van het leven, en over de kracht van discipline en volharding. Het is alsof je een gezellig gesprek voert met Murakami zelf, terwijl hij je een kop koffie aanbiedt en je vertelt over zijn rare dromen en zijn liefde voor jazzmuziek. Wat wil je nog meer?
Plus, je leert er misschien nog iets van ook! Misschien ga je zelf wel hardlopen. Of misschien niet. Maar in ieder geval heb je een leuk boek gelezen en een paar nieuwe gedachtes opgedaan. En dat is toch ook wat waard, nietwaar?
Conclusie (En Nog Een Laatste Grapje)
Dus, koop dat boek, trek je hardloopschoenen aan (of niet), en geniet van de reis. En onthoud: het is niet erg als je langzaam bent. Zolang je maar blijft bewegen, en zolang je maar blijft lachen. En als je dan toch aan het lachen bent, kun je me meteen even uitlachen omdat ik dit hele artikel heb geschreven alsof ik een soort Murakami-imitator ben. Maar hé, iemand moet het doen, toch?
En nu ga ik rennen. Of een dutje doen. We zullen zien. Tot de volgende keer!
