Dus, daar zat ik laatst in mijn stamkroeg, de Brasserie de l'Avenir (fantastische naam, hè?), met een dubbele espresso. Ik zat te bladeren in mijn e-reader, op zoek naar een nieuwe verslaving. En toen kwam het: Madame le Commissaire! Die serie, man! Je weet wel, van die Canadese schrijfster, Pierre Martin. Nee, niet die politicus! Deze Pierre Martin schrijft over een vrouwelijke politiecommissaris in een klein stadje in de Périgord, Frankrijk. Klinkt suf? Think again!
Het is alsof Agatha Christie en Peter Mayle samen een kind hebben gekregen, en dat kind is opgevoed door een Franse boulanger. Er zitten moorden in, natuurlijk, want anders heb je geen misdaadserie, toch? Maar er zitten ook bergen Franse clichés in, die zo over de top zijn dat ze hilarisch worden. Denk aan stokbroden die als wapens worden gebruikt, burenruzies over de hoogte van de heg die uitmonden in verdachte sterfgevallen, en natuurlijk de onvermijdelijke liefdesperikelen.
Madame le Commissaire: Wie is de dame eigenlijk?
Onze heldin heet dus Isabelle Bonnet. Ze is voormalig hoofd van een geheime anti-terrorism eenheid in Parijs. Ja, je leest het goed! Anti-terrorism! Dus je verwacht een stoere, keiharde chick die met pistolen zwaait en Arabisch spreekt. Nou… bijna. Ze is inderdaad stoer, maar na een klein ongelukje (een bom, geloof ik? Zo klein was het dus niet!), is ze met een vroegtijdig pensioen gestuurd en verbannen naar het rustige (lees: doodsaaie) stadje Valbonne. Een soort van 'get well soon' arrangement, zeg maar. Maar ja, Valbonne blijkt minder rustig dan verwacht. Plotseling struikelen ze daar over lijken, en Isabelle, met haar achtergrond als anti-terrorisme expert, moet aan de bak. Je zou denken dat ze met haar ervaring een moord in Valbonne met twee vingers in haar neus zou oplossen, maar het is ingewikkelder dan dat.
De ingrediënten van een perfecte "Madame le Commissaire" roman:
- Een pittoresk Frans stadje: Valbonne dus. Je kunt bijna de geur van lavendel en versgebakken brood ruiken als je leest. (Of is dat mijn eigen broodrooster?)
- Een moord: Meestal een vreemde, onverklaarbare dood. Een verdronken tuinman, een vergiftigde truffelboer, je kent het wel.
- Verdachte personages: Elke inwoner van Valbonne is een potentiële dader. Van de excentrieke burgemeester tot de chagrijnige kruidenier.
- Franse clichés: Baguettes, wijn, pétanque, stokbroden (serieus, die dingen zijn overal!), en natuurlijk heel veel geruzie.
- Isabelle Bonnets' geheime verleden: Dat komt langzaam maar zeker bovendrijven, wat voor extra spanning zorgt.
- Liefde: Er hangt altijd wel iets in de lucht. Of Isabelle nu met een charmante wijnboer flirt, of met een oude liefde uit Parijs.
En dan: "De Vrouw Zonder Geheugen"
Dan nu "De Vrouw Zonder Geheugen". Wat een plotwending! Stel je voor: Isabelle wordt wakker in een ziekenhuisbed en… bam! Geen idee meer wie ze is, waar ze is, of waarom ze constant zin heeft in croissants. Het enige wat ze weet is dat ze Frans spreekt en een onweerstaanbare drang heeft om misdaden op te lossen. Klinkt als een slechte filmplot? Misschien. Maar Pierre Martin weet er wel raad mee!
Het idee is dat Isabelle dus opnieuw moet leren wie ze is, terwijl ze ondertussen een moord onderzoekt. Dat is alsof je probeert een Rubik's kubus op te lossen met één hand, terwijl je geblinddoekt bent, en iemand constant aan je been zit te trekken.
Wat maakt het zo leuk? Nou, ten eerste is het de humor. De dialogen zijn scherp, de situaties zijn absurd, en Isabelle zelf is een heerlijk cynische hoofdpersoon. Ze is slim, onafhankelijk, en heeft een droog gevoel voor humor dat perfect past bij de Franse setting. Ten tweede is het de spanning. Wie heeft Isabelle haar geheugen gewist? Waarom? En wat zit er achter al die moorden in Valbonne? Je blijft je afvragen tot de laatste bladzijde. En ten derde, en misschien wel het belangrijkste: het is gewoon escapisme van de bovenste plank. Even ontsnappen naar een zonnig Frans stadje, waar het leven misschien traag is, maar de misdaad nooit ver weg.
Verwachtingen vs. Realiteit:
Oké, even eerlijk. Je moet niet verwachten dat je hier een diepzinnig, literair meesterwerk gaat lezen. Het is pulp, maar dan wel goede pulp. Het is alsof je een zak chips leeg eet: je weet dat het niet gezond is, maar het is zo lekker! De boeken zijn soms wat voorspelbaar, de clichés stapelen zich op, en sommige personages zijn zo karikaturaal dat ze bijna parodieën worden. Maar dat is juist de charme! Het is camp, het is guilty pleasure, het is gewoon leuk vermaak.
Waarom je dit zou moeten lezen (of niet):
Lees het als:
- Je zin hebt in een lichte, luchtige misdaadroman.
- Je van Frankrijk houdt (of er stiekem van droomt).
- Je een hekel hebt aan ingewikkelde plotwendingen en liever een rechttoe rechtaan verhaal hebt.
- Je graag lacht tijdens het lezen.
- Je gewoon even wilt ontsnappen aan de realiteit.
Lees het niet als:
- Je op zoek bent naar een diepzinnige thriller met serieuze psychologische diepgang.
- Je een hekel hebt aan clichés.
- Je allergisch bent voor Franse stokbroden (hoe dan?!).
- Je een hekel hebt aan humor.
- Je verwacht dat elk boek je leven zal veranderen.
Dus, de volgende keer dat je in de boekhandel staat, of online aan het scrollen bent, geef Madame le Commissaire eens een kans. Misschien word je net zo verslaafd als ik. En wie weet, misschien kom je zelf ook wel een moord tegen in je eigen achtertuin. (Maar laten we dat niet hopen, oké?)
En "De Vrouw Zonder Geheugen"? Gewoon lezen. Alleen al om te weten hoe Pierre Martin het in vredesnaam voor elkaar krijgt om dat geheugenverlies verhaal nog geloofwaardig (nou ja, enigszins geloofwaardig) te maken.
À bientôt! En vergeet je stokbrood niet!
