Les Aventures Désastreuses Des Orphelins Baudelaire

Oké, luister even, want dit is echt een verhaal waar je koffie bijna door je neus van spuit. We gaan het hebben over De Helaasheid der Dingen, maar dan in boekvorm, en met heel veel ongeluk. Ik heb het natuurlijk over Les Aventures Désastreuses des Orphelins Baudelaire – in het Nederlands beter bekend als Ellendige Avonturen, of zoals ik ze graag noem, “De boeken die je blij maken dat jouw leven niet zo’n puinhoop is”.

Het begint allemaal – zoals de meeste ellendige verhalen – met een brand. Een gigantische, allesverterende brand die het huis van de Baudelaire-wezen, Violet, Klaus en Sunny, tot as reduceert. En hun ouders, oh ja, die ook. Weg. Poef. Verdwenen. Serieus, als je een slechte dag hebt, denk dan hieraan: je huis staat (waarschijnlijk) niet in brand en je ouders zijn (hopelijk) nog springlevend. Je bent al beter af dan deze kids!

Het begint slecht, en het wordt alleen maar erger

Na de brand worden de Baudelaire-wezen, laten we eerlijk zijn, opgescheept aan verschillende familieleden/voogden. En dat is waar de ellende echt begint. Want wie duikt er op bij de eerste de beste voogd? Graaf Olaf! Niet zomaar een graaf, nee, een sluwe, gemene, ontzettend domme (maar op de een of andere manier tóch succesvolle) schurk die alleen maar uit is op de gigantische fortuin van de Baudelaire’s. En hij is echt slecht in zijn vermommingen. Echt. Zelfs mijn oma, die een bril heeft van -8, zou het zien. Hij verkleedt zich als een acteur, een herpetoloog (iemand die reptielen bestudeert), en zelfs als een...uh...secretaresse? Het is echt lachwekkend. Je vraagt je af hoe hij zo lang wegkomt met zijn plannetjes. Ik denk dat de volwassenen in de boeken gewoon chronisch dom zijn.

De Baudelaire’s: Een Trio van Talent

Maar de Baudelaire’s zijn niet zomaar slachtoffers. Ze zijn slim, inventief en – belangrijker nog – ze houden van elkaar. Elk van hen heeft een unieke vaardigheid die ze gebruiken om Graaf Olaf te slim af te zijn (meestal dan).

• Violet, de oudste, is een briljante uitvinder. Geef haar wat touw, een vork en een oude sok, en ze bouwt een machine die de wereld kan redden (of op zijn minst een manier om Graaf Olaf te ontmaskeren).
• Klaus, de middelste, is een boekenwurm. Hij verslindt boeken alsof het chocoladetaart is en onthoudt letterlijk alles wat hij leest. Hij is het wandelende antwoord op al je triviant-vragen (en de nachtmerrie van elke kruiswoordpuzzel).
• En dan is er Sunny, de baby. Ze is klein, maar oh my god, ze heeft vlijmscherpe tanden! Ze kan alles kapot bijten, van een houten kist tot...nou ja, waarschijnlijk een stalen deur als je haar de tijd geeft. En ze spreekt in een soort baby-taal die alleen Klaus en Violet begrijpen.

Het trio werkt samen, en ondanks hun jonge leeftijd (en de constant dreigende aanwezigheid van Graaf Olaf) slagen ze er altijd in om te overleven. Soms ternauwernood, maar toch!

Een achtbaan van rampspoed

De boeken zijn een aaneenschakeling van ellende. Eerlijk, het is alsof Lemony Snicket (de verteller, en stiekem een personage op zich) er een sport van maakt om de Baudelaire’s in de meest ongelukkige situaties te plaatsen. Denk aan:

• Bloedzuigers (niet de romantische Twilight-variant, maar de bloedzuigende soort die je letterlijk leegzuigen).
• Een orkaan (met heel veel roos).
• Een dorp dat geobsedeerd is door kraaien.
• Een griezelige kostschool waar de Baudelaire’s gedwongen worden om in een klein, smerig hok te slapen.
• Een carnaval waar Graaf Olaf zich vermomt als een...waarzegster? (Seriously, hij moet een cursus vermommingen volgen).
• En nog veel, veel meer.

Het is alsof de schrijver, Lemony Snicket, een lijst had gemaakt van alle mogelijke ellende en dacht: "Laten we eens kijken of we dit allemaal in één boekenreeks kunnen proppen!"

Lemony Snicket: De sarcastische verteller

Lemony Snicket is de verteller van het verhaal, en hij is...bijzonder. Hij waarschuwt je constant om de boeken niet te lezen. Hij benadrukt hoe ellendig het allemaal is. Hij geeft je spoilers (alsof dat de situatie erger kan maken!). Hij is de meest sarcastische verteller die je ooit zult tegenkomen, en dat is precies wat hem zo geweldig maakt. Het is alsof je een vriend hebt die je vertelt over een vreselijke situatie, maar hij maakt er constant grappen over om het behapbaar te maken. Hij is een soort van therapeutische pessimist, zeg maar.

Trouwens, wist je dat Lemony Snicket eigenlijk het pseudoniem is van Daniel Handler? Jep. Een schrijver die zich voordoet als een personage dat een verhaal vertelt. Het is zo meta dat mijn hoofd er pijn van doet. Maar het is briljant.

Waarom zou je dit lezen? (Serieus?)

Oké, ik snap het. Het klinkt allemaal nogal...deprimerend. Maar hier is de deal: de Ellendige Avonturen zijn stiekem heel erg hoopvol. Ondanks alle ellende, ondanks Graaf Olaf, ondanks de incompetentie van de volwassenen om hen heen, blijven de Baudelaire’s vasthouden aan elkaar. Ze geven nooit op. Ze gebruiken hun intelligentie en hun vindingrijkheid om te overleven. En dat, beste lezers, is inspirerend.

Plus, de boeken zijn gewoon heel erg grappig. De sarcastische humor van Lemony Snicket, de absurditeit van de situaties, de stompzinnigheid van Graaf Olaf...het is allemaal zo overdreven dat het hilarisch wordt. Het is alsof je naar een cartoonversie van het leven kijkt.

En er zit ook nog een soort van mysterie in. Er is een geheimzinnige organisatie, V.F.D. (Vrijwilligers die Faciliteren Datums, Verzamelaars van Fantastische Dikkerds of Verschrikkelijk Flauwe Dieren - of iets dergelijks, het wordt nooit helemaal duidelijk), die op de achtergrond opereert. En de Baudelaire’s zijn op de een of andere manier betrokken bij deze organisatie, of hun ouders waren dat in ieder geval. Er zijn hints en aanwijzingen verstopt in de boeken, en je bent constant aan het raden wat er aan de hand is. Het is als een gigantische puzzel, en het is ontzettend verslavend.

Conclusie: Lezen of niet?

Dus, moet je de Ellendige Avonturen lezen? Als je op zoek bent naar een happy-go-lucky verhaal met een zoetsappig einde, dan waarschijnlijk niet. Maar als je van sarcastische humor, bizarre situaties en een beetje mysterie houdt, dan is dit echt iets voor jou. Wees gewaarschuwd: je zult waarschijnlijk de hele tijd denken: "Goh, mijn leven is eigenlijk best oké." En dat is toch ook wat waard, of niet?

En nog één ding: lees ze niet als je een hekel hebt aan cliffhangers. Want elke boek eindigt met een gigantische cliffhanger die je dwingt om meteen het volgende deel te lezen. Je bent gewaarschuwd! Nu ga ik snel een kop koffie halen. Dit verhaal heeft me dorstig gemaakt. En ik ben blij dat mijn huis niet in brand staat.