Zo, even lekker achteroverleunen met een bakkie. Koffie, thee, wat je wilt. Vandaag hebben we het over een onderwerp... nou ja, een beetje bijzonder. Een kloosterling die nog geen priester is. Klinkt een beetje als een catch, hè? Maar het is echt een ding! We duiken erin, oké?
Want, even serieus, wat is dat eigenlijk? Een kloosterling, oké, die woont in een klooster. Check. Vaak een leven van gebed, contemplatie, misschien hard werken op het land, noem maar op. Maar dan nog geen priester? Wat missen we hier?
Wat Maakt Iemand een Kloosterling?
Laten we het even stap voor stap doen. Een kloosterling (m/v, uiteraard) kiest ervoor om, meestal, een gelofte af te leggen. Denk aan gehoorzaamheid, armoede, en kuisheid. Heftig, toch? Die gelofte bindt je aan de kloostergemeenschap. Je leeft met de andere monniken of nonnen, volgt de regels van de orde, en draagt bij aan het kloosterleven. Klinkt op zich al als een behoorlijke commitment, toch?
Maar hier komt de crux: die geloften maken je nog geen priester. Het is een andere roeping, een andere... level, zeg maar. Een kloosterling kan bijvoorbeeld een broeder zijn, die zich vooral bezighoudt met praktische taken. Of een zuster die zich toelegt op het gebed. Maar niet iedereen binnen de muren is automatisch ook bevoegd om de mis op te dragen of sacramenten te bedienen.
De Weg naar het Priesterschap (of juist niet!)
Sommige kloosterlingen voelen wel degelijk een roeping tot het priesterschap. Ze gaan dan verder studeren, theologie bijvoorbeeld. Het is een lange weg, met veel studie en gebed (alsof ze dat al niet genoeg deden!). Na die studie volgt de wijding. En dán pas ben je officieel priester.
Maar, en dit is belangrijk, niet iedereen wil dat. Sommige kloosterlingen voelen zich meer geroepen tot het leven binnen de kloostermuren, tot de contemplatie, tot de dienstbaarheid aan de gemeenschap op andere manieren. En dat is helemaal oké! Het is een persoonlijke keuze, gedreven door geloof en roeping. Dus eigenlijk, best wel bewonderenswaardig, vind je niet?
Waarom zou je geen priester willen worden?
Goede vraag! Er zijn verschillende redenen te bedenken. Misschien voel je je niet geroepen om preken te geven, of om sacramenten te bedienen. Misschien ligt je kracht juist in het organiseren, het zorgen voor anderen, het spirituele gesprek, of gewoon het stille gebed.
Het priesterschap brengt ook een hoop verantwoordelijkheden met zich mee. Je bent een openbaar figuur, je staat in de spotlight, je bent aanspreekpunt voor de hele gemeenschap. Dat is niet voor iedereen weggelegd. Sommige mensen vinden hun rust en voldoening juist in de afzondering en de eenvoud van het kloosterleven. En wie zijn wij om daarover te oordelen?
Dus, wat doet zo'n kloosterling dan wel?
Nou, van alles! Afhankelijk van de orde waar ze bij horen, en hun eigen talenten en interesses. Sommige kloosterlingen werken op het land, verbouwen groenten en fruit. Andere werken in de kloosterwinkel, verkopen spullen die door de gemeenschap zelf zijn gemaakt. Weer anderen houden zich bezig met het onderwijs, het opvangen van pelgrims, of het schrijven van boeken.
En natuurlijk, een heel belangrijk onderdeel: bidden. Kloosterlingen besteden een groot deel van hun dag aan gebed, zowel individueel als in gemeenschap. Ze bidden voor zichzelf, voor de kerk, voor de hele wereld. Klinkt misschien simpel, maar het is ontzettend belangrijk. Ze vormen een soort... spirituele energiecentrale, zeg maar.
Stel je eens voor: een leven zonder de constante druk van prestaties, van deadlines, van sociale media. Een leven gericht op het innerlijke, op de verbinding met God, op de dienstbaarheid aan anderen. Klinkt best aantrekkelijk, toch? Zelfs als je niet religieus bent, kun je toch wel respect hebben voor die keuze, denk ik.
En de buitenwereld dan?
Kloosters staan niet helemaal los van de buitenwereld. Sterker nog, veel kloosters hebben een belangrijke functie in de samenleving. Ze bieden bijvoorbeeld onderdak aan daklozen, ze verzorgen zieken en ouderen, ze organiseren retraites en workshops.
Kloosterlingen zijn dus niet per se wereldvreemd. Ze leven misschien wel bewuster. Ze maken een bewuste keuze om afstand te nemen van de drukte en de afleiding van de moderne wereld, om zich te concentreren op wat echt belangrijk is. En dat is, denk ik, iets waar we allemaal wel iets van kunnen leren.
Bovendien: kloosters zijn vaak oases van rust en stilte. Plekken waar je even kunt ontsnappen aan de hectiek van het dagelijks leven. Je kunt er wandelen, mediteren, een kaarsje opsteken, of gewoon even zitten en nadenken. Een soort... spirituele pitstop, zeg maar.
Dus, de conclusie?
Een kloosterling die nog niet tot priester is gewijd, is dus niet een soort "tweederangs" monnik of non. Het is een bewuste keuze, een andere manier om je geloof te beleven en te dienen. Ze dragen op hun eigen manier bij aan de gemeenschap, zowel binnen als buiten de kloostermuren.
Het is misschien niet de meest voor de hand liggende levensstijl, maar wel een diep respectabele. En wie weet, misschien is het wel iets om zelf eens over na te denken. Misschien niet om je hele leven in een klooster door te brengen, maar wel om af en toe even stil te staan en je af te vragen: wat is er echt belangrijk?
En nu? Nog een bakkie? Of gaan we even opzoeken waar het dichtstbijzijnde klooster is? 😉
