Oke, laten we het even hebben over vampiers. Niet die glitter-vampiers (sorry, Twilight fans), maar de echte vampiers. Die van Anne Rice. Ken je dat gevoel, dat je ’s nachts ligt te piekeren over dingen die er echt niet toe doen, maar je kunt het niet loslaten? Nou, dat is ongeveer de essentie van The Vampire Chronicles.
Het is alsof je eindeloos naar een heel lange aflevering van Keeping Up With The Kardashians kijkt, maar dan met meer bloed en minder botox. En ietwat meer existentiële crisis, hoewel… Kardashian dilemma’s zijn ook wel pijnlijk, toch?
Een eeuwige zoektocht naar zingeving
De reeks draait voornamelijk om Louis de Pointe du Lac. Een super depressieve vampier, die constant klaagt over zijn eeuwige leven. Denk aan een tiener die verplicht is om honderd jaar huisarrest te krijgen. Maar in plaats van kattenkwaad uithalen, zit Louis te filosoferen over de betekenis van het bestaan, terwijl hij zich voedt met… nou ja, je snapt het.
Zijn maker, Lestat de Lioncourt, is daarentegen het type vampier dat je tegenkomt in de bar en denkt: "Oh boy, here we go again." Lestat is een rockster in een vampierlichaam. Luid, extravagant en altijd op zoek naar een beetje drama. Hij is de ultieme slechterik waar je stiekem toch van houdt. Vergelijk hem met de collega die áltijd de roddels verspreidt op kantoor, maar je weet dat zonder hem de koffieautomaat gesprekken heel saai zouden zijn.
En dan is er nog Claudia, het kind-vampier. Stel je voor: een 5-jarig kind dat de intelligentie en frustraties van een 50-jarige heeft, gevangen in een lichaam dat nooit ouder wordt. Het is alsof je een peuter probeert uit te leggen dat je echt geen zin hebt om koekjes te bakken, maar ze kijkt je aan met die doordringende blik en je smelt. Met de extra uitdaging dat de peuter onsterfelijk is en scherpe tanden heeft.
De familiebanden van de onsterfelijken
De dynamiek tussen Louis, Lestat en Claudia is… complex. Het is een soort dysfunctionele familie, maar dan met bovennatuurlijke krachten en een diepgaande afhankelijkheid van bloed. Denk aan Kerstmis met je eigen familie, waar iedereen op elkaars zenuwen werkt, maar je stiekem toch van ze houdt (meestal dan). Alleen bij deze familie staat er een heel andere maaltijd op tafel.
Het verhaal is diep. Ja, er is bloed en gotiek en alle vampier-dingen die je verwacht, maar er zit zoveel meer achter. Het gaat over identiteit, over verlies, over de zoektocht naar betekenis in een wereld (of een eeuwigheid) die vaak zinloos lijkt. Het is alsof je een filosofieboek leest, maar dan verpakt in een sexy, gotische jas.
The Vampire Chronicles is ook een prachtige reflectie van de menselijke conditie. We zoeken allemaal naar liefde, acceptatie en een reden om te bestaan. Zelfs als we onsterfelijk zijn en bloed moeten drinken. Misschien dat het daarom is dat de boeken zo resoneren: we zien onszelf, of aspecten van onszelf, in deze wezens die zo anders zijn dan wij, maar tegelijkertijd verbazingwekkend herkenbaar.
Meer dan alleen gotiek en bloed
En laten we de prachtige schrijfstijl van Anne Rice niet vergeten. Ze heeft een manier om de lezer mee te slepen in haar wereld, om de details tot leven te brengen en om de emoties van haar personages te laten voelen. Het is alsof je een schilderij bekijkt, zo gedetailleerd en levendig is haar proza. Ze beschrijft de decadentie van New Orleans, de duisternis van de catacomben in Parijs en de schoonheid van de Italiaanse Renaissance met een precisie en passie die je adem beneemt.
De serie omvat een heleboel boeken. Het is alsof je een eindeloze buffet krijgt voorgeschoteld, met elk gerecht (boek) zijn eigen smaak en aroma. Sommige boeken zijn beter dan andere, dat is waar, maar over het algemeen is het een geweldige leeservaring. Het is een tocht door de eeuwen heen, met een cast van fascinerende personages die je bijblijven, lang nadat je het laatste boek hebt dichtgeslagen.
De serie staat ook vol met verwijzingen naar kunst, literatuur en geschiedenis. Het is alsof je een cursus cultuurgeschiedenis volgt, maar dan op een veel leukere manier. Je leert over de Franse Revolutie, over de schilders van de Renaissance en over de verschillende filosofische stromingen die de eeuwen hebben gevormd. En dat allemaal terwijl je leest over vampiers die bloed drinken en existentiële crises doormaken. Hoe cool is dat?
Je zou kunnen zeggen dat The Vampire Chronicles een guilty pleasure is. Het is misschien niet de meest literaire serie die er is, maar het is wel een serie die je raakt. Die je aan het denken zet, die je laat lachen en die je soms ook een beetje bang maakt. Het is een serie die je meeneemt op een reis, een reis door de eeuwen heen, een reis door de duisternis en het licht, een reis door de complexe wereld van de vampiers.
Waarom je het zou moeten lezen (of herlezen)
Dus, waarom zou je The Vampire Chronicles lezen? Omdat het anders is. Omdat het diepgaand is. Omdat het vermakelijk is. Omdat het je een blik gunt in een wereld die tegelijkertijd fantastisch en herkenbaar is. Het is alsof je een spiegel voorgehouden krijgt, een spiegel die je laat zien wie je bent, wie je zou kunnen zijn en wie je nooit wilt worden.
En laten we eerlijk zijn, wie wil er nou geen beetje vampier in zich hebben? Die onafhankelijkheid, die kracht, die eeuwige jeugd (oké, dat laatste is misschien wat overdreven). Maar de gedachte alleen al… Dat is het magische aan Anne Rice's werk.
Dus, pak een boek, zet een kop thee (of een glas bloed, als je je echt wilt inleven) en duik in de wereld van Louis, Lestat en Claudia. Je zult er geen spijt van krijgen. Of misschien wel, maar dan heb je in ieder geval een goed verhaal om te vertellen.
(En psst, zeg niet dat ik je niet heb gewaarschuwd als je ineens zin hebt in een tripje naar New Orleans. Of een heel, heel lang bad. Met rozenblaadjes.)
