Oké, luister goed, want dit is het verhaal van Het Lied Van Ooievaar En Dromedaris, en de recensie ervan in Trouw. Je weet wel, Trouw, de krant die net zo serieus is als een accountant die een grap vertelt. Maar soms, soms, zelfs zij struikelen over iets dat zo bizar is, zo...wel, dromedaris-achtig, dat ze het niet kunnen negeren.
Het Lied: Een Samenvatting (Zonder Spoilers, Beloofd!)
Stel je voor: een ooievaar. Ja, die vogel die baby's brengt (althans, volgens de verhalen die je oma vertelde). En nu, stel je een dromedaris voor. Zo'n knuffelig kameel met één bult. Die twee, de ooievaar en de dromedaris, die zingen. Ja, je leest het goed. Ze zingen. Samen. Over...tja, over alles en niets. Liefde, verlies, de absurditeit van het bestaan, de zoektocht naar een fatsoenlijke wortel op de Albert Cuyp. Echt, alles komt voorbij.
Het hele ding is een soort surrealistische musical-achtige theatervoorstelling. Denk Monty Python meets Sesamstraat meets…uh…een random nachtelijke droom waarin je probeert een parkeervergunning te krijgen van een pratende bloemkool. Snap je het nog?
Wat de Recensie in Trouw Zei (En Wat Ze EIGENLIJK Bedoelden)
Nu komt het leuke gedeelte: de recensie in Trouw. Onthoud, we hebben het hier over Trouw. Ze zijn niet zo van de "LOL, dat was echt super-grappig!" -soort recensies. Ze houden het liever...nou ja, "beschouwend".
Hier is een paar zinnen uit de recensie (vertaald, natuurlijk, want ik ga je hier niet met moeilijke woorden lastigvallen):
- "Het stuk verkent thema's van verbinding en vervreemding met een onverwachte tederheid." (Wat ze EIGENLIJK bedoelden: "Ik had een snik in mijn keel, geef me een zakdoek!")
- "De muzikale elementen zijn inventief en dragen bij aan de dromerige sfeer." (Wat ze EIGENLIJK bedoelden: "Ik had verwacht dat het een cacofonie van vogel- en kameelgeluiden zou zijn, maar eigenlijk was het best catchy. Ik betrap mezelf erop dat ik het deuntje aan het neuriën ben tijdens het boodschappen doen.")
- "De performances zijn krachtig en belichamen de absurditeit van de personages." (Wat ze EIGENLIJK bedoelden: "Die acteurs hebben een serieuze dosis ballen. Ik bedoel, serieus, een ooievaar en een dromedaris? Chapeau!")
- "Hoewel soms verwarrend, biedt het stuk een fascinerende blik op de menselijke conditie." (Wat ze EIGENLIJK bedoelden: "Ik snapte er geen bal van, maar ik kon mijn ogen er niet vanaf houden. En ik heb er de volgende dag met mijn therapeut over gepraat.")
Dus, in essentie, Trouw vond het…goed? Misschien? Het is moeilijk te zeggen. Ze zijn niet van het openlijk enthousiasme, maar ze hebben het ook niet afgekraakt. Ik denk dat dat een overwinning is, gezien het feit dat we het hier hebben over een zingende ooievaar en een dromedaris.
Waarom Je Het Misschien Zou Moeten Zien (Of Misschien Ook Niet)
Oké, eerlijk is eerlijk. Dit stuk is niet voor iedereen. Als je het type bent dat graag naar realistische drama's kijkt over families die worstelen met hun hypotheek, dan is dit waarschijnlijk niet jouw ding. Maar als je een beetje gek bent, als je van een beetje surrealisme houdt, als je bereid bent om je verstand even op nul te zetten en mee te gaan in de waanzin…dan zou je Het Lied Van Ooievaar En Dromedaris wel eens geweldig kunnen vinden.
Hier zijn een paar redenen om het te bekijken:
- Het is compleet anders dan alles wat je ooit hebt gezien.
- Je kunt erover praten met je vrienden en doen alsof je super-intellectueel bent ("Het is een metaforische reflectie op de fragmentatie van de postmoderne identiteit!").
- Je kunt de acteurs aanmoedigen die het lef hebben om in een ooievaar- en dromedaris-kostuum te zingen.
- Je hebt minstens één verhaal om te vertellen tijdens een saaie verjaardag.
Hier zijn een paar redenen om het te vermijden:
- Je kunt er hoofdpijn van krijgen.
- Je kunt je afvragen wat je met je leven aan het doen bent.
- Je kunt de rest van je leven bang zijn voor ooievaars en dromedarissen.
- Je kunt de rest van je leven het deuntje blijven neuriën.
Mijn Persoonlijke Mening (Omdat Je Die Wilt Weten, Toch?)
Ik ga eerlijk zijn. Ik ging erheen met een open geest, maar met lage verwachtingen. Ik dacht: "Oké, een zingende ooievaar en een dromedaris. Dit wordt of geniaal, of een complete ramp." En weet je wat? Het was… allebei. Het was geniaal rampzalig. Het was zo bizar, zo onverwacht, zo…gewoonweg raar, dat ik er de hele tijd om heb gelachen. Soms van ongemak, soms van verbazing, soms gewoon omdat het zo stom was.
Ik denk dat dat de magie is van Het Lied Van Ooievaar En Dromedaris. Het is niet perfect. Het is niet logisch. Maar het is wel… onvergetelijk. En dat is meer dan je van veel andere theatervoorstellingen kunt zeggen.
Dus, ga het zien. Of ga het niet zien. Het is jouw leven. Maar als je het ziet, vergeet dan niet om een notitieboekje mee te nemen. Je zult het nodig hebben om al je verwarrende en hilarische gedachten te noteren.
Nog een laatste ding...
Een gerucht gaat dat de dromedaris eigenlijk een undercover flamingo is die een getuigenbeschermingsprogramma volgt. Ik weet niet of het waar is, maar het klinkt plausibel, toch? Je weet immers nooit in de wereld van de theater.
En oh ja, als je Trouw tegenkomt, bedank ze dan voor de verwarrende, maar toch vermakelijke recensie. Ik weet zeker dat ze het zullen waarderen. Of ze zullen je vreemd aankijken. Het hangt er vanaf of ze hun bloemkool-parkeervergunning al hebben gekregen.
Tot slot: onthoud, het leven is te kort om serieuze te zijn, soms is het goed om je even te verliezen in de absurditeit van een zingende ooievaar en dromedaris. En mocht je ze in het echt tegenkomen... geef ze dan alsjeblieft wat water en een goede wortel. Ze verdienen het.
