Oké, luister eens. Ik zat dus laatst in een café (waar anders?), en ik hoorde twee mensen praten over iets dat klonk als een obscure psychologische aandoening. "Het Compromis Van Long Island Taffy Brodesser Akner!" riep er één, alsof het een uitdaging was. Ik moest natuurlijk afluisteren, want wie verzint zoiets?
Wat bleek? Het was geen of obscure psychologische aandoening, maar een… nou ja, een compromis. Een compromis dat zó specifiek en zó vreemd is dat het bijna een urban legend is. Dus, trek een stoel bij, bestel een cappuccino, en laten we duiken in de wondere wereld van… Het Compromis Van Long Island Taffy Brodesser Akner.
Wat is in hemelsnaam "Het Compromis Van Long Island Taffy Brodesser Akner"?
De naam klinkt alsof een AI een romanpersonage heeft bedacht na het eten van een hele zak zure matten. Maar het is (deels) echt. Taffy Brodesser-Akner is namelijk een échte schrijfster, bekend van haar romans en essays. En Long Island… nou ja, dat is gewoon Long Island. Het compromis zelf is het gedachte experiment dat ze vaak hanteert in haar boeken over het leven, de liefde en het kapitalisme in de US of A.
Simpel gezegd, het is een manier om te kijken naar hoe we compromissen sluiten in ons leven, vooral in relaties, en hoe die compromissen ons soms meer schaden dan goed doen. Het idee is dat we vaak dingen opofferen van onszelf in de hoop dat de relatie (of de situatie) zal overleven, maar dat we daardoor uiteindelijk verder van onszelf af komen te staan. Alsof je een stuk Long Island taffy steeds verder uitrekt, tot het knapt en je met plakkerige handen achterblijft.
De Grondbeginselen:
- De Opgeofferde Zelf: We geven iets van onszelf op – een droom, een hobby, een mening – om de vrede te bewaren. Of om onze partner te plezieren. Of om niet in een gênante situatie terecht te komen met collega's.
- De Verwachte Beloning: We denken dat die opoffering iets oplevert. Liefde, acceptatie, vrede, een promotie... noem maar op. We denken dat we een deal sluiten: "Ik geef dit op, en in ruil daarvoor krijg ik dat."
- De Teleurstelling: De beloning komt niet, of is niet zo bevredigend als gehoopt. Sterker nog, je voelt je misschien slechter dan voorheen. Alsof je een hele grote verpakking long island taffy koopt, je op de smaak verheugd, en je vervolgens erachter komt dat het naar pindakaas smaakt.
- De Wrok: En dán komt de wrok. Je voelt je gebruikt, genegeerd, niet gewaardeerd. Je begint de ander (of de situatie) kwalijk te nemen dat je iets hebt opgeofferd, ook al was het je eigen keuze.
Denk bijvoorbeeld aan iemand die een veelbelovende carrière opgeeft om voor de kinderen te zorgen, in de veronderstelling dat hun partner dan gelukkig zal zijn en de relatie perfect zal zijn. Maar wat als de partner niet gelukkiger is? Wat als ze zich juist verstikt voelen door de verwachtingen? En wat als de persoon die de carrière heeft opgegeven, zich steeds meer gefrustreerd en onvervuld voelt?
Waarom is dit zo interessant?
Omdat het zó herkenbaar is! Wie heeft er nou nooit een compromis gesloten waar ze later spijt van kregen? Wie heeft er nou nooit een stukje van zichzelf opgeofferd in de hoop op een betere toekomst? Iedereen, toch?
Het "Compromis Van Long Island Taffy Brodesser Akner" dwingt je om kritisch naar je eigen keuzes te kijken. Om je af te vragen: "Waarom doe ik dit eigenlijk? Wat verwacht ik er van? En is het de prijs wel waard?" Het is een soort reality check voor je eigen leven.
Voorbeelden uit het dagelijks leven (waarschijnlijk):
- De Veganistische Barbecue: Je gaat akkoord met het organiseren van een veganistische barbecue voor je vleesetende vrienden, in de hoop dat ze eindelijk eens zullen toegeven dat je kookkunsten geweldig zijn. Ze eten alles met lange tanden en vragen vervolgens om een worstje van de buurman. Wrok!
- Het Saaie Bedrijfsuitje: Je gaat mee naar het saaie bedrijfsuitje, in de hoop dat je baas je eindelijk zal opmerken. Je brengt de hele avond door met het aanhoren van anekdotes over zijn golftochten en hij vergeet je naam nog steeds. Wrok!
- De Ongevraagde Hulp: Je biedt aan om je schoonmoeder te helpen met haar verhuizing, in de hoop dat ze je eindelijk zal accepteren als de ideale partner voor haar kind. Ze klaagt de hele dag over je inpaktechnieken en zegt dat haar vorige schoonzoon veel handiger was. Wrok!
Hoe kun je dit compromis vermijden? (En kun je het überhaupt?)
Dat is de grote vraag! Het is niet zo simpel als "sluit nooit compromissen". Compromissen zijn noodzakelijk, vooral in relaties. Maar het gaat erom welke compromissen je sluit, en waarom je ze sluit.
Een paar tips:
- Ken jezelf: Weet wat je belangrijk vindt, wat je grenzen zijn, en wat je absoluut niet wilt opgeven. Als je je kernwaarden kent, is het makkelijker om te bepalen welke compromissen acceptabel zijn.
- Wees eerlijk: Wees eerlijk tegen jezelf en tegen de ander over je verwachtingen. Praat erover! Zeg niet zomaar ja om de vrede te bewaren.
- Stel vragen: Vraag jezelf af: "Wat wil ik écht? Wat is het ergste dat er kan gebeuren als ik 'nee' zeg? En is dat ergste echt zo erg?"
- Accepteer dat je niet alles kunt controleren: Soms lopen dingen anders dan je had gehoopt. Accepteer dat, en wees niet bang om je koers te veranderen als dat nodig is.
- Wees aardig voor jezelf: Als je toch een verkeerd compromis hebt gesloten, wees dan niet te hard voor jezelf. Leer ervan, en probeer het de volgende keer beter te doen. Zie het als een stuk Long Island taffy dat je per ongeluk hebt laten vallen... gewoon oppakken en verder kauwen (of weggooien, dat mag ook).
Conclusie:
Het "Compromis Van Long Island Taffy Brodesser Akner" is een grappige naam voor een serieus idee. Het is een reminder dat we voorzichtig moeten zijn met de compromissen die we sluiten, en dat we onszelf niet moeten verliezen in de hoop op een betere toekomst. Of je het nu toepast op relaties, werk, of veganistische barbecues, het is een nuttige manier om kritisch naar je eigen leven te kijken.
Dus, de volgende keer dat je in een café zit en je hoort iemand over dit compromis praten, weet je waar het over gaat. En misschien kun je er zelf ook wel wat van leren. Proost!
