Feyenoord Icoon Wiens Standbeeld Voor De Kuip Staat

Ken je dat gevoel, dat je ergens thuiskomt? Dat je een plek ziet en je hart maakt een sprongetje? Voor veel Rotterdammers en Feyenoord-supporters is dat bij De Kuip. En voor de Kuip staat 'ie, een bronzen reus, een icoon: Coen Moulijn.

Wie? Coen Moulijn. Zegt het je niet meteen iets? Stel je voor: je opa (of misschien wel je vader!) die met glimmende ogen vertelt over een speler die kon dribbelen alsof de bal aan zijn voeten was vastgelijmd. Die de verdedigers dolde alsof het poppetjes waren in een flipperkast. Dat is Coen.

Oké, oké, een oude voetballer. Wat maakt dat nu zo bijzonder? Waarom staat er überhaupt een standbeeld van 'm? Laten we het simpel houden: Coen Moulijn was Feyenoord, en Feyenoord was Coen. Hij was niet zomaar een speler, hij was een kunstenaar op het veld. Hij was vermaak, hij was hoop, hij was trots. En dat in een tijd dat voetbal nog geen miljoenenbusiness was, maar gewoon... voetbal van de straat.

Een levend kunstwerk voor De Kuip

Denk aan die straatartiest die je soms ziet, die de mooiste tekeningen maakt met krijt. Coen was zo’n artiest, maar dan met een bal. Hij schilderde met passes, creëerde met dribbels, en maakte goals die je adem benamen. Hij was geen gladde jongen, geen man van dure pakken. Hij was van de mensen, en dat voelde iedereen.

Het standbeeld zelf is ook zo'n mooi verhaal. Het staat er niet zomaar, het is er gekomen door de inzet van de supporters. Die vonden dat Coen, na zijn overlijden, een permanente plek verdiende, een plek waar ze hem konden herinneren, een plek waar jonge spelers en fans inspiratie konden opdoen. Ze hebben zelf geld ingezameld, kei hard gewerkt, en uiteindelijk is het gelukt. Dat is toch prachtig? Het is een beeld van verbinding, een beeld van echte liefde voor de club en voor een speler die meer was dan alleen een speler.

Als je langs het standbeeld loopt, zie je vaak bloemen, sjaals, kleine Feyenoord-vlaggetjes. Mensen staan even stil, mompelen een groet, raken het beeld aan. Het is alsof ze even willen zeggen: "Bedankt, Coen. Bedankt voor de mooie momenten, bedankt voor de trots, bedankt voor alles."

Waarom zou jij er om geven?

Misschien ben je geen Feyenoord-fan. Misschien kijk je helemaal geen voetbal. Maar luister eens. Het verhaal van Coen Moulijn is meer dan een voetbalverhaal. Het is een verhaal over passie, over toewijding, over het najagen van je dromen. Het is een verhaal over de kracht van verbinding, over hoe belangrijk het is om ergens bij te horen.

Stel je voor: je hebt een hobby, iets waar je echt helemaal in opgaat. Misschien ben je gek op koken, op schilderen, op muziek maken, op tuinieren. Stel je voor dat je daar zo goed in bent, dat je er anderen mee kunt inspireren, dat je er mensen mee kunt raken. Dat is wat Coen deed. Hij deed gewoon zijn ding, hij was authentiek, en juist daardoor werd hij zo geliefd.

Het standbeeld is dus niet alleen een herinnering aan een voetballer, het is een symbool. Een symbool voor het mooiste in het leven: passie, trots, en de kracht van een gemeenschap.

Een lesje Rotterdamse nuchterheid

Coen was ook een Rotterdammer in hart en nieren. Geen poespas, geen gezeur, gewoon hard werken en je best doen. Dat zie je terug in het standbeeld. Het is geen overdreven heldenverering, het is een eerbetoon aan een harde werker, aan iemand die nooit naast zijn schoenen is gaan lopen.

Denk aan die ene collega die altijd klaar staat om te helpen, die nooit klaagt, die gewoon de mouwen opstroopt en aan de slag gaat. Dat was Coen ook. Een voorbeeld voor iedereen, op en buiten het veld.

Een verhaal gaat dat Coen na een gewonnen wedstrijd gewoon de bus pakte naar huis. Geen dikke auto, geen bodyguard, gewoon tussen de mensen. Dat is tekenend voor zijn bescheidenheid en verbondenheid met de stad.

Meer dan een standbeeld: een ontmoetingsplek

Het standbeeld is niet alleen een herinnering, het is ook een ontmoetingsplek. Voorafgaand aan de wedstrijd verzamelen supporters zich bij het beeld, zingen ze liederen, halen ze herinneringen op. Het is een plek van saamhorigheid, een plek waar je de geschiedenis van de club kunt voelen.

Stel je voor: je gaat naar een concert van je favoriete band. Voorafgaand aan het concert spreek je af met vrienden bij een bepaald punt. Dat punt wordt een soort heilige plek, een plek waar je de spanning en de voorpret kunt delen. Zo is het met het standbeeld van Coen ook.

Als je ooit in Rotterdam bent, ga dan eens kijken. Niet alleen naar het standbeeld, maar vooral naar de mensen eromheen. Kijk naar de gezichten, luister naar de verhalen, voel de passie. Dan begrijp je wat Coen Moulijn voor Feyenoord en voor Rotterdam betekent.

Een icoon voor altijd

Coen Moulijn is dan misschien geen bekende naam meer voor de jongere generatie. Maar zijn erfenis leeft voort. In de verhalen van de oudere supporters, in de sfeer rondom De Kuip, en in het standbeeld dat daar staat, als een stille getuige van een gouden tijd.

Dus, de volgende keer dat je iets doet waar je echt van geniet, iets waar je je hart en ziel in stopt, denk dan even aan Coen Moulijn. Denk aan de passie, de trots, de verbinding. En wie weet, inspireert het je om nog meer van je eigen talenten te laten zien. Want uiteindelijk, dat is waar het om gaat: het beste uit jezelf halen, en daarmee anderen inspireren.

En als je dan toch bij de Kuip bent, geef dat beeld een aai over z’n bronzen bol. Coen zou het waarderen. Hij was immers één van ons.