Oké, luister even goed, want dit verhaal is te gek om waar te zijn (maar het is waar, soort van). We gaan het hebben over Fear and Loathing in Las Vegas, oftewel: Angst en Afschuw in Las Vegas, het meesterwerk van Hunter S. Thompson. En geloof me, dat boek is wilder dan een konijnenhol vol speed freak hazen in een achtbaan.
Stel je voor: het is 1971. Nixon regeert, Amerika is in rep en roer, en Hunter S. Thompson, een journalist met een zeer losse interpretatie van de journalistieke ethiek, krijgt de opdracht om verslag te doen van een motorrace, de Mint 400, in Las Vegas. Klinkt simpel, toch? Nou, dat is het dus absoluut niet.
De Reis Zelf: Meer Trip dan Verslag
In plaats van een normale journalistiek verslag, krijgen we een hallucinante roadtrip door de Nevada woestijn, vergezeld door Thompsons advocaat, Dr. Gonzo (een personage gebaseerd op zijn echte advocaat, Oscar Zeta Acosta), een Chevrolet Impala, een kofferbak vol drugs, en een onstilbare dorst naar...tja, alles eigenlijk. Denk aan LSD, ether, mescaline, cocaïne, tequila, rum, whisky, bier, amfetamine, en een greep andere substanties waar je huisarts acuut een hartaanval van zou krijgen. Kortom, een normaal weekendje weg voor Thompson en Gonzo.
Het begint al goed. Ze vertrekken naar Vegas met de "grote rode shark", oftewel de eerder genoemde Chevy, volgeladen met dus die genoemde 'medicijnen'. Ze racen door de woestijn, zwaaiend met een jachtmes en roepende dat ze "de Amerikaanse droom gaan vinden". Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar mijn roadtrips zijn zelden zo...intens.
En dan komen ze aan in Las Vegas. Tijd voor de Mint 400! Of toch niet?
Vegas: De Grote, Vette Hallucinatie
De motorrace? Die wordt al snel vergeten. Thompson en Gonzo duiken dieper en dieper in de verwrongen realiteit van Las Vegas, bezoeken casino's, nachtclubs en zelfs een politiebijeenkomst, allemaal terwijl ze strak staan van de drugs en de wereld om hen heen zien veranderen in een groteske cartoon.
Enkele memorabele momenten (voor zover hun geheugen het toelaat):
- Het Hotel: Het Desert Inn hotel is hun hoofdkwartier, en al snel verandert de suite in een complete chaos. Denk aan vernielde meubels, achtergelaten kleding en een algehele sfeer van totale anarchie. De kamermeisjes moeten gedacht hebben dat ze een horrorfilm binnen waren gestapt.
- De Bat Country Scene: Dit is waarschijnlijk de meest iconische scène van het boek. Thompson ziet vleermuizen in de lucht en raakt in paniek. Hij smeekt Gonzo om naar huis te gaan, maar die heeft het veel te druk met andere, belangrijkere zaken (zoals ether snuiven en het bekijken van een naakte vrouw in het zwembad).
- De Conventie van Politiechefs: Thompson sluipt binnen bij een conventie van politiechefs, compleet van de kaart, en probeert een normaal gesprek te voeren. Je kunt je voorstellen hoe goed dat ging. Resultaat: nog meer paranoia en de constante angst om gearresteerd te worden.
- De Hotelrekening: Het einde van de trip komt (gelukkig) in zicht, en de hotelrekening... laten we zeggen dat die aanzienlijk was. Het hotel moet wel een heel bijzonder schoonmaakteam hebben ingezet.
Waarom dit zo'n Geweldig (en Bizar) Boek is
Fear and Loathing in Las Vegas is meer dan alleen een verhaal over drugs. Het is een scherpe satire op de Amerikaanse droom, de consumerende maatschappij en de teloorgang van de idealen van de jaren '60. Thompson gebruikt zijn drugsgebruik en de bizarre gebeurtenissen in Las Vegas als een metafoor voor de chaos en desillusie van Amerika in die tijd. Hij laat zien hoe de "American Dream" voor hem als een zeepbel uiteen is gespat in een bacchanaal van consumptiedrang, leegheid en vervreemding.
Het is ook een meesterlijke les in gonzo-journalistiek, de stijl die Thompson zelf heeft gecreëerd. Bij gonzo-journalistiek gaat het niet om objectiviteit, maar om subjectiviteit. De journalist wordt een integraal onderdeel van het verhaal, met al zijn vooroordelen, emoties en, in dit geval, drugsgebruik. Het resultaat is een rauw, eerlijk en vaak hilarisch verslag van de werkelijkheid (of Thompsons versie daarvan).
Feiten die Je Slikreflex Aanscherpen (met een Knipoog)
- De Echte Dr. Gonzo: Zoals gezegd, Dr. Gonzo was gebaseerd op Oscar Zeta Acosta, een Chicano activist en advocaat. Acosta verdween in 1974 in Mexico en is nooit meer teruggevonden. Sommigen denken dat hij vermoord is door drugskartels, anderen denken dat hij gewoon een nieuw leven is begonnen onder een andere naam. Een mysterie dat perfect past bij de sfeer van het boek.
- Thompson's Dood: Hunter S. Thompson pleegde zelfmoord in 2005. Hij schreef een afscheidsbrief waarin hij zei dat hij er genoeg van had. Zijn as werd uitgespreid over zijn boerderij in Colorado, tijdens een spectaculair vuurwerk evenement, gefinancierd door zijn vriend Johnny Depp (die Thompson speelde in de film). Zoals hij leefde, zo stierf hij: extravagant en onvoorspelbaar.
- De Film: De film uit 1998, met Johnny Depp als Thompson en Benicio Del Toro als Dr. Gonzo, is een visueel spektakel dat de bizarre sfeer van het boek perfect weet te vangen. Regisseur Terry Gilliam (van Monty Python faam) was de perfecte persoon om dit verhaal te verfilmen. Hij begreep de waanzin en de humor van Thompson als geen ander.
- De Jachtmes: Thompson had daadwerkelijk altijd een jachtmes bij zich. Waarom? Omdat je nooit weet wanneer je een meloen moet opensnijden... of een vleermuis moet afweren.
Moet Je Dit Lezen/Kijken?
Absoluut! Maar wees gewaarschuwd: Fear and Loathing in Las Vegas is geen boek voor tere zieltjes. Het is een rollercoaster van drugs, geweld, paranoia en zwarte humor. Maar als je op zoek bent naar een boek dat je aan het denken zet, je aan het lachen maakt en je wereldbeeld voorgoed verandert, dan is dit het boek voor jou. En de film is een must-see voor iedereen die de sfeer van het boek wil ervaren in al zijn hallucinante glorie.
Dus pak een fles tequila, zet je zonnebril op, en duik in de waanzinnige wereld van Hunter S. Thompson. Maar onthoud: wat er in Las Vegas gebeurt, blijft in Las Vegas... tenzij Hunter S. Thompson erover schrijft. Dan is het nieuws.
Disclaimer: Ik moedig drugsgebruik niet aan. Dit artikel is bedoeld als een luchtige kijk op een klassiek boek, niet als een handleiding voor een weekendje Vegas. Blijf veilig, kids!
