Hoi! Zullen we het even hebben over een van mijn favoriete boeken? Nee, geen bloedstollende thriller of diepe filosofie (hoewel, diep in de zin van een landelijk beekje, misschien?). Ik heb het over "The Country Diary of an Edwardian Lady" van Edith Holden. Ken je 'm? Anders mis je echt iets, geloof me!
Eigenlijk is het meer dan een boek, het is een tijdmachine. Een prachtig, handgeschreven, geïllustreerd dagboek dat je rechtstreeks naar het Engelse platteland van 1906 katapulteert. En wie wil dat nou niet? Even weg uit de files en de constante notificaties... even een duik in een wereld van wilde bloemen en vogeltjes!
Edith Holden, wie was dat eigenlijk? Nou, ze was een getalenteerde kunstenares en lerares, en duidelijk een ongelooflijk scherpe observator. Ze hield dit dagboek bij als een soort natuurstudie voor haar leerlingen. Serieus, wie zou er niet in haar klas willen zitten? Geen saaie biologieboeken, maar direct de natuur in en alles met oog voor detail vastleggen. Klinkt toch geweldig?
Het is niet zo dat ze de hele tijd doorbracht met schilderen en observeren, hoor. Het was gewoon...een bijzaak. Ze was ook gewoon een lerares, een dochter en had vast nog meer dingen op haar to-do list staan. Maar juist dat maakt het zo mooi, het laat zien dat je zelfs in een druk leven, nog tijd kan vinden voor schoonheid en reflectie.
Wat maakt het boek nou zo speciaal? Nou, ten eerste de illustraties. Ze zijn echt adembenemend. Kleine aquareltekeningen van bloemen, planten, insecten, vogels... alles met zo'n precisie en liefde weergegeven. Je kunt bijna de geur van de bloemen ruiken en het gefladder van de vlinders horen! En dat allemaal meer dan een eeuw later... toch bijzonder?
De tekst is ook fantastisch. Het is niet alleen maar een beschrijving van wat ze ziet, maar ook haar gedachten en gevoelens. Ze schrijft over het weer, de seizoenen, de kleine gebeurtenissen in de natuur. Het is alsof je met haar meekijkt door de lens van haar ogen. En ze had een heerlijk droge humor, trouwens! Soms zat ik echt hardop te lachen.
Denk je dat het een beetje stoffig is? Ouderwets? Echt niet! Het is juist een frisse wind, een herinnering aan een langzamer tempo, een diepere verbinding met de natuur. Het is een soort "slow living" avant la lettre. Voordat iemand überhaupt bedacht had dat je daar een label op kon plakken!
En het is ook een inspiratie. Het laat zien hoe je met aandacht naar de wereld om je heen kunt kijken en de schoonheid in de kleine dingen kunt waarderen. Of het nou de delicate bloemblaadjes van een vergeet-mij-nietje zijn of het gezang van een merel in de ochtend. Het leven zit vol met kleine wondertjes, als je maar de tijd neemt om ze te zien.
Er zijn zoveel details in dat boek. Edith noteerde ook recepten, volksgebruiken en andere interessante weetjes. Het is een schat aan informatie over het leven op het Engelse platteland rond 1900. Heb je ooit nagedacht over hoe ze vroeger jam maakten? Of welke planten ze gebruikten voor medicijnen? Zij wist het allemaal!
Denk je dat ze wist dat haar dagboek ooit zo populair zou worden? Waarschijnlijk niet! Het is pas in de jaren 70 herontdekt en sindsdien is het een bestseller geworden. Het is vertaald in talloze talen en er zijn zelfs televisieseries en films van gemaakt. Wie had dat gedacht, hè?
Het is ook fascinerend om te bedenken wat er met haar is gebeurd. Ze overleed helaas vrij jong, tijdens een tragisch ongeval. Maar haar nalatenschap leeft voort in dit prachtige boek. Het is alsof ze nog steeds tot ons spreekt, via de pagina's van haar dagboek.
Dus, wat is de moraal van dit verhaal? Misschien dat we allemaal een beetje meer zoals Edith Holden zouden moeten zijn. Even stilstaan, de natuur in, observeren, tekenen, schrijven... en vooral genieten van de kleine dingen. Het leven is tenslotte te kort om je alleen maar druk te maken over de grote dingen. Of niet soms?
En als je nou denkt: "Ja, leuk verhaal, maar ik heb geen tijd om een heel dagboek bij te houden", dan is dat ook prima. Begin gewoon met iets kleins. Maak een foto van een mooie bloem. Schrijf een paar zinnen over wat je die dag hebt gezien. Of ga gewoon even zitten in het park en luister naar de vogels. Elke kleine stap is een stap in de goede richting.
Ik vind het boek ook gewoon mooi om naar te kijken. De cover is prachtig, de pagina's voelen fijn aan... het is echt een object dat je graag in je handen hebt. En het is een perfect cadeau, trouwens. Voor jezelf, of voor iemand anders die wel wat extra schoonheid in zijn of haar leven kan gebruiken. Wie weet inspireer je ze wel tot een eigen "Country Diary"!
Het is meer dan alleen een mooi boek, het is een herinnering dat de wereld vol zit met schoonheid, als je maar bereid bent om ernaar te kijken. Misschien is dat wel de grootste les die Edith Holden ons heeft nagelaten.
Waarom je dit boek echt moet lezen:
- Het is een prachtige tijdcapsule naar het Edwardiaanse Engeland.
- De illustraties zijn adembenemend en inspirerend.
- Het herinnert je eraan om de schoonheid in de kleine dingen te waarderen.
- Het is een perfect cadeau voor natuurliefhebbers en kunstliefhebbers.
- Het is gewoon een heerlijk boek om te lezen!
Samengevat:
Edith Holden's "The Country Diary of an Edwardian Lady" is een absolute aanrader. Het is een boek dat je keer op keer kunt oppakken en elke keer weer nieuwe dingen kunt ontdekken. En het is een boek dat je eraan herinnert om te genieten van het leven, hoe klein en onbeduidend het soms ook mag lijken.
Dus, waar wacht je nog op? Ga naar de boekwinkel, bestel het online, leen het van de bieb... gewoon doen! Je zult er geen spijt van krijgen, geloof me. En wie weet, misschien begin je zelf wel met een eigen "Country Diary".
En nu ga ik even een kopje thee zetten en weer eens door mijn eigen exemplaar bladeren. Zin om mee te doen? Tot snel!
Oh, en nog een laatste tip: lees het boek met een kopje thee en een stukje taart. Dat maakt de ervaring nog completer. Geloof me!
