Oké, laten we het even hebben over iets waar we stiekem allemaal van smullen, maar wat tegelijkertijd zo absurd is dat je je afvraagt: "Waar kijk ik in hemelsnaam naar?!" Ik heb het natuurlijk over De Hongerspelen en die prequel, De Ballade van Slangen en Zangvogels. Klinkt als een opera, maar geloof me, het is een stuk bloederiger (en soms ook best wel melodramatisch, eerlijk is eerlijk).
Ken je dat gevoel dat je een reality-serie kijkt en denkt: "Nou, dat zou ik nooit doen!"? De Hongerspelen is dat gevoel, maal duizend. Stel je voor: je wordt uitgekozen om in een gigantische arena te vechten voor je leven, terwijl een stel steenrijke figuren toekijkt en weddenschappen afsluit. Het is een beetje alsof je meedoet aan Heel Holland Bakt, maar in plaats van taarten bakken, bak je je tegenstanders af. Serieus, wie heeft dit bedacht?!
De Spelen: Een beetje zoals je dagelijkse file... maar dan dodelijk
De Hongerspelen zelf... tja, het is een circus van chaos en overlevingsdrang. Denk aan de druk om je project op het werk af te krijgen, maar dan met beren, gemuteerde honden en andere tieners die jou het licht niet in de ogen gunnen. Stressvol, om het zacht uit te drukken.
En laten we de sponsors niet vergeten! Alsof ze een team sponsoren voor de olympische spelen, maar dan is het team een tiener die het recht heeft om andere tieners te vermoorden. De sponsor is natuurlijk de hele tijd bezig met zijn imago. Het is een beetje zoals dat ene bedrijf dat je steunt, maar waarvan je weet dat ze eigenlijk gewoon aan greenwashing doen. Je koopt hun product, je voelt je even goed, maar diep vanbinnen weet je dat het niet helemaal klopt. Net als met die parachute van een sponsor, maar je kan er niet achter komen of hij het wel doet tot je van een gebouw springt.
Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik zou mijn hand niet omdraaien voor een goede strategische alliantie. In de arena bedoel ik dan he. Niet op de kermis. Want dat is soms nog verwarrender. En dan komt er ineens iemand met een giftige bes. Oeps! Zo gaat dat dus ook met de deals op de werkvloer. Die zijn soms ook giftig als je niet oplet.
De Ballade: De Duistere Kant van een Populair Jongetje
En dan De Ballade van Slangen en Zangvogels, de prequel. Hier leren we hoe die enge president Snow, die we kennen van de 'originele' Hongerspelen, zo'n naar mannetje is geworden. Het blijkt dat hij ooit een schattige (oké, misschien niet schattig, maar zeker ambitieus) student was. Het is het soort verhaal dat je vertelt op een reünie van je oude school: "Weet je nog hoe onschuldig we toen waren?" Kuch niet dus!
Coriolanus Snow (want zo heet hij dus), is in deze film een mentor voor één van de tribuutjes. Het is alsof je stage loopt bij een bedrijf en je mentor je probeert te overtuigen dat de wereld echt een vreselijke plek is, en dat de enige manier om te overleven is om keihard te zijn en iedereen te manipuleren. Herkenbaar?
Het interessante aan Snow is dat hij eigenlijk best wel... menselijk is. Hij heeft ambities, hij wil graag indruk maken, en hij wil overleven. Alleen gebruikt hij daarvoor de meest achterbakse methoden. Het is een beetje zoals die collega die altijd probeert de credits voor jouw werk te claimen, maar dan met een flinke dosis sociopathie erbij. Een beetje een Machiavelli voor dummies. Maar dat maakt het juist zo fascinerend, niet?
Mentors en hun Tribuutjes: Een mislukte Blind Date
De relatie tussen Snow en zijn tribuutje, Lucy Gray Baird, is sowieso compleet gestoord. Denk aan een blind date die helemaal verkeerd afloopt, met als resultaat een dodelijk reality tv show. Serieus, de vonken vliegen er vanaf, maar dan op een manier dat je denkt: "Ren, Lucy, ren!"
Lucy Gray zelf is een interessant personage. Ze is een zangeres, een performer, een beetje een Katniss Everdeen avant la lettre. Ze gebruikt haar charme en haar talenten om te overleven, wat best slim is. Het is alsof je een presentatie geeft op je werk en je realiseert je dat je publiek eigenlijk alleen maar geïnteresseerd is in de grappen die je maakt. Je speelt het spel, je krijgt de bonus!
Moraliteit en Manipulatie: Welkom in de Politiek
Wat De Ballade zo interessant maakt, is dat het laat zien hoe makkelijk moraliteit kan worden gemanipuleerd. Snow begint als een idealist, maar langzaam maar zeker wordt hij verleid door macht en controle. Het is een beetje zoals je favoriete politicus die belooft alles beter te maken, maar uiteindelijk gewoon dezelfde corrupte spelletjes speelt als zijn voorgangers. Teleurstellend, maar helaas vaak de realiteit.
En de muziek! De liedjes van Lucy Gray zijn fantastisch! Het is alsof ze een playlist heeft gemaakt voor een apocalyptische roadtrip. Ik luister ze stiekem nog steeds als ik in de file sta, en dan fantaseer ik erover dat ik met een pijl en boog de andere auto's uit de weg kan schieten. (Niet dat ik dat echt zou doen natuurlijk, maar het idee is verleidelijk.)
Kortom, De Hongerspelen en De Ballade van Slangen en Zangvogels zijn meer dan alleen maar bloederige actie films. Ze zijn een spiegel van onze eigen maatschappij, waarin competitie, manipulatie en overleven centraal staan. En stiekem vinden we het allemaal best wel spannend om naar te kijken. Zolang we er zelf maar niet aan mee hoeven te doen, tenminste!
Dus, de volgende keer dat je je afvraagt waarom je zoveel plezier hebt met het kijken naar mensen die elkaar proberen af te maken, denk dan aan je dagelijkse file, je corrupte collega's en je politicus die mooie beloftes maakt. Misschien is het toch niet zo anders dan de realiteit als je denkt.
En vergeet niet: May the odds be ever in your favor! (Ook al is de kans klein.)
