Oké, stel je voor: je zit vast in de spits. We kennen het allemaal, toch? Je autoradio speelt een eindeloze herhaling van dezelfde popsongs, je hebt honger, en je baas zit je op te jagen. Wat je echt nodig hebt, is een ontsnapping. Geen vakantie naar een of andere drukke strandbestemming, maar een complete reset van je perspectief. Wel, dat is precies wat The Long Way to a Small, Angry Planet van Becky Chambers je biedt. Het is alsof je die autoradio uitzet en naar een adembenemende symfonie van sterrenbeelden luistert.
Waarom zou je je druk maken om een ruimteschip vol aliens?
Klinkt misschien gek, hè? Een boek over een stelletje kosmische bouwvakkers die tunnels graven door het heelal. Maar geloof me, dit is geen Star Wars of Star Trek met lasers en explosies (oké, er zijn wat lasers, maar die zijn bijzaak). Dit boek is meer als een warme, dampende kop thee op een koude dag. Het gaat over relaties, over familie (zelfs als die familie bestaat uit een groene lizardman, een buitenaards vliegend wezen en een paar aardse engineers), en over de simpele zoektocht naar een plek om thuis te horen.
Denk er eens over na: we worstelen allemaal met dezelfde dingen. We proberen vrienden te maken, een carrière uit te bouwen, verliefd te worden, en te begrijpen wat het allemaal betekent. The Long Way laat zien dat deze zoektochten universeel zijn, ongeacht of je nu op aarde woont of in een ruimteschip rondzweeft.
De Wayfarer: meer dan een ruimteschip, het is een thuis.
Het verhaal volgt de bemanning van de Wayfarer, een tunnelboorschip dat Hyperroutes aanlegt door de ruimte. We ontmoeten Rosemary Harper, een jonge vrouw die een nieuwe start zoekt en zich bij de bemanning voegt als administratief medewerker. Zij is als jij en ik: een beetje onzeker, een beetje naïef, maar vol goede bedoelingen. Door haar ogen leren we de rest van de bonte bemanning kennen.
Er is Kapitein Ashby, een menselijke man die de verantwoordelijkheid voor zijn bemanning zwaar op zich neemt. Er is Dr. Chef, een Lyleksi met zes armen die het lekkerste (en soms meest vreemde) eten in de Melkweg bereidt. Er is Kizzy, de briljante maar soms excentrieke techneut, en Jenks, de kleine maar dapper navigator. En dan is er nog Sissix, de Aandrisks piloot, met haar scherpe tong en nog scherpere vliegkunsten. Elk van deze personages is uniek en complex, met hun eigen achtergrond, dromen en angsten.
Je zou ze kunnen vergelijken met je collega's op het werk. Er is altijd wel iemand die de chaoot is (Kizzy!), iemand die de boel bij elkaar houdt (Ashby!), en iemand die altijd wel iets lekkers tevoorschijn tovert (Dr. Chef!). The Long Way laat je zien dat zelfs de meest uiteenlopende mensen een hechte gemeenschap kunnen vormen.
Meer dan science fiction: een verhaal over menselijkheid (en alien-iteit).
Wat The Long Way echt bijzonder maakt, is de nadruk op wereldbouw. Chambers creëert een rijk en gedetailleerd universum met talloze alien-rassen, elk met hun eigen cultuur, tradities en gebruiken. Je krijgt een glimp van hun dagelijks leven, hun politiek, hun religie en hun filosofie. Dit is niet zomaar wat achtergrondinformatie; het is een essentieel onderdeel van het verhaal.
Denk aan de keer dat je een nieuwe cultuur hebt ontdekt door te reizen of door een documentaire te kijken. Je was verrast door de verschillen, maar ook door de overeenkomsten. The Long Way doet hetzelfde. Het laat je zien dat ondanks onze verschillen, we allemaal op zoek zijn naar hetzelfde: liefde, acceptatie en een gevoel van verbondenheid.
De Aandrisks bijvoorbeeld, zijn een matriarchale samenleving waar emoties openlijk worden geuit. De Grum zijn een collectief bewustzijn dat via een netwerk van planten communiceert. De Sianat Pair, zijn androgyn en communiceren via een complexe taal van geuren. Elke ontmoeting met een nieuwe soort is een les in tolerantie, empathie en openheid.
Het boek laat zien dat 'anders' niet per se 'slecht' betekent, en dat we veel van elkaar kunnen leren als we bereid zijn om onze eigen perspectieven te verbreden. Het is een boodschap die vandaag de dag relevanter is dan ooit.
Waarom je dit boek nu moet lezen.
In een wereld vol negativiteit en verdeeldheid biedt The Long Way to a Small, Angry Planet een verfrissend optimistisch perspectief. Het is een boek dat je hart verwarmt en je geloof in de menselijkheid (en de alien-iteit) herstelt. Het is geen snel avontuur, maar een langzame, bewuste reis. Je zult lachen, huilen, en nadenken over je eigen plek in de wereld.
Dus, de volgende keer dat je vastzit in de spits, denk dan aan Rosemary en de bemanning van de Wayfarer. Stel je voor dat je niet vastzit in het verkeer, maar dat je door de ruimte zweeft, op weg naar een nieuw avontuur. En wie weet, misschien ga je dan wel op zoek naar een exemplaar van The Long Way to a Small, Angry Planet. Je zult er geen spijt van krijgen. Het is de perfecte ontsnapping, de perfecte reset, en misschien wel het perfecte boek om je eraan te herinneren dat de wereld (of het heelal) vol zit met wonderen, als je maar bereid bent om ze te ontdekken.
En serieus, wie wil er nou geen groene lizardman als familielid? Ik wel!
