Arlie Russell Hochschild Strangers In Their Own Land

Oké, luister, dit is een verhaal over een boek dat zo'n beetje mijn hersenen heeft laten smelten, op een goede manier dan. Het heet "Strangers in Their Own Land" van Arlie Russell Hochschild. Klinkt serieus, toch? Nou, dat is het ook, maar ik ga proberen het zo grappig te maken dat je je koffie straks door je neus spuit.

Hochschild, een Berkeley-professor die zich normaal gesproken bezighoudt met dingen als de emoties van stewardessen (serieus, dat is een echt onderzoek!), besloot zich in de diepe, rode staat Louisiana te storten. Waarom? Omdat ze wilde begrijpen waarom mensen die, statistisch gezien, zouden profiteren van overheidssteun en milieubescherming, zo vurig stemden op politici die die dingen juist wilden afschaffen. Dat is als kipfilet weigeren als het gratis is!

Het Grote Raadsel van Louisiana

Dus, ze pakt haar koffers, haar onderzoeksvragen, en waarschijnlijk een heleboel anti-muggen spray (want Louisiana), en dompelt zich onder in de wereld van de 'Tea Party sympathisanten'. Je weet wel, de mensen die geloven dat de overheid een monster is dat hun vrijheid wil stelen en ze dwingen om kalebassen te kweken (oké, dat laatste is verzonnen, maar je snapt het punt).

Wat ze ontdekt, is veel complexer dan 'domme hillbillies die tegen hun eigen belangen stemmen'. Dat zou pas echt een saaie Netflix-documentaire opleveren. Nee, Hochschild stuit op iets veel diepers, iets menselijks en ja, zelfs iets aandoenlijks.

De Wachtrij Metafoor

Hochschild introduceert het idee van de 'wachtrij metafoor'. Stel je voor: je staat in een lange rij voor de hemelpoort van het Amerikaanse succes. Je hebt hard gewerkt, je hebt je best gedaan, en je staat geduldig te wachten tot je aan de beurt bent. En dan… BAM! Andere mensen dringen voor, gesteund door de overheid, affirmative action, en al die andere dingen die die hardwerkende Louisiananen (in hun ogen) benadelen. Alsof ze zeggen: "Ik stond hier al! Waar is mijn recht op een gratis ticket naar de jackpot?!".

En ze zijn BOOS. Begrijpelijk boos. Ze voelen zich verraden, over het hoofd gezien en alsof hun harde werk niets meer waard is. Het is alsof je een marathon loopt en iemand anders krijgt de medaille omdat ze 'zielig' zijn. Het is niet helemaal eerlijk, toch?

Hier komt het briljante van Hochschild's aanpak: ze probeert niet te oordelen. Ze probeert te begrijpen. Ze gaat zitten met deze mensen, luistert naar hun verhalen, en probeert hun wereldbeeld te zien. Ze ontdekt dat ze zich niet alleen economisch achtergesteld voelen, maar ook cultureel en moreel. Ze zien de wereld veranderen, hun waarden worden belachelijk gemaakt, en ze voelen zich alsof ze geen plek meer hebben in het 'moderne Amerika'.

De Emotionele Realiteit van Politiek

Hochschild laat zien dat politiek niet alleen gaat over cijfers en beleid. Het gaat over emoties. Woede, frustratie, angst, en ja, zelfs wanhoop. Deze emoties drijven mensen ertoe om te stemmen zoals ze stemmen, zelfs als het contra-intuïtief lijkt. Het is alsof je verliefd wordt op een foute man. Je weet dat hij slecht is voor je, maar je kunt er niets aan doen!

• Milieuvervuiling: Louisiana is een staat die zwaar getroffen is door milieuvervuiling, vooral door de petrochemische industrie. Je zou denken dat mensen zouden willen dat de overheid dit reguleert.
• Lage lonen: Veel mensen in Louisiana hebben een laag inkomen en weinig toegang tot sociale voorzieningen. Je zou denken dat ze zouden willen dat de overheid helpt.
• Maar: Ze vertrouwen de overheid niet. Ze geloven dat de overheid corrupter is dan de bedrijven en dat de bedrijven banen creëren. Het is een soort Stockholm-syndroom met bedrijven.

Gevaarlijk dicht bij de waarheid?

Het interessante is dat Hochschild's boek door sommigen als controversieel werd beschouwd. Sommige linkse mensen vonden dat ze te veel sympathie had voor de 'rechten'. Alsof je een vegetariër bent die een hamburger eet. Maar ik denk dat ze juist de spijker op de kop slaat. We moeten proberen elkaar te begrijpen, zelfs als we het niet met elkaar eens zijn. Anders eindigen we allemaal schreeuwend tegen elkaar in een eindeloze Twitter-oorlog. En wie wil dat nou?

Het boek is niet perfect, natuurlijk. Het is een momentopname van een bepaalde groep mensen op een bepaalde plek. En het is onvermijdelijk gekleurd door Hochschild's eigen achtergrond. Maar het is een waardevolle poging om de kloof tussen links en rechts te overbruggen, om te zien dat we allemaal mensen zijn met onze eigen verhalen en emoties. En dat is best knap.

Wat kunnen we leren?

Dus, wat kunnen we leren van "Strangers in Their Own Land"? Een paar dingen:

• Luister naar elkaar: Stop met schreeuwen en begin met luisteren. Probeer te begrijpen waarom mensen denken zoals ze denken. Misschien kom je erachter dat ze niet zo gek zijn als je dacht.
• Erken emoties: Politiek is niet alleen rationeel. Het is emotioneel. Erkennen van de emoties die mensen drijven, kan ons helpen om effectiever te communiceren.
• Wees nederig: We hebben niet alle antwoorden. En misschien hebben we het wel eens mis. Toegeven dat je fout zit, is niet zwak, het is sterk.

Uiteindelijk is "Strangers in Their Own Land" een boek dat ons eraan herinnert dat we allemaal mensen zijn, met onze eigen angsten en dromen. En dat we, ondanks onze verschillen, toch proberen samen te leven in deze rare, gekke wereld. En als dat geen reden is om een kop koffie te drinken en met elkaar te praten, weet ik het ook niet meer.

Eind goed, al goed?

Oh, en nog een laatste grappig feitje: na het schrijven van het boek heeft Hochschild heel veel brieven en e-mails ontvangen van de mensen die ze had geïnterviewd. Sommigen waren boos, maar velen waren dankbaar. Ze voelden zich gehoord en begrepen. Dat is toch wel een mooi einde, of niet? Een professor uit Berkeley die de harten van 'Tea Party sympathisanten' verovert. Dat is pas echt een onwaarschijnlijk verhaal.

Dus, als je op zoek bent naar een boek dat je aan het denken zet, je aan het lachen maakt (hopelijk) en je misschien zelfs een beetje hoop geeft voor de toekomst, dan is "Strangers in Their Own Land" zeker een aanrader. En onthoud: wees aardig voor elkaar. Het leven is al moeilijk genoeg!